Jul 2023 og nytt år 2024

Me er komne fram til årets siste dag, så dette er altså årets siste sjanse til å skriva blogginnlegg i 2023. 

Her i heimen har me feira jul i rolege former, utan dei heilt store sprell. Som biletet viser har også i år julapynten dukka opp frå bua og stillt opp på sin faste plass. Det same med mitt vesle kunstige julatre som eg har hatt i mange år. 

Biletet viser juleevangeliet, og det vart som vanleg lese då me sette oss til bords for å eta julamiddagen, altså pinnakjøtet. Det skjedde på julafta, sånn i 5-tida slik at me kunne høyra på Sølvguttane i fjernsynet samstundes. Julatradisjon det og.

Pinnakjøtet smakte like godt som det alltid gjer. Tinka fekk smaka og. Men me kan ikkje gje henne kjøtbein, for det tåler ho ikkje. Då vert det berre magasjau for den firbeinte. Men godsaker vart det likevel på Tinka. Eg hadde vore ute nokre dagar før og kjøpt julegåve til Tinka, og då vart det hundegodt på henne. Det sette ho STOR pris på. Berre eg knitrar litt med hundegodtpapiret, kjem ho som eit lyn og vil ha. Til saman fekk ho 4 hundegodt-posar, men dei er alle oppetne no. Så i romjula måtte eg ut og kjøpa meir. Tinka må sjølvsagt få sin del av godsakene....

Som tradisjonen er har eg laga smultringar, + ei lita sjokoladekake.  Og så fekk me litt julabakst av eine dottera til O. Det hadde me på eit fat på salongbordet. Men ein dag eg var ute med bosset og O. var på badet, hadde Tinka gått opp på bordet og forsynt med krumkaker og småkaker. Ho tok dei med seg på golvet og leika med dei, før ho åt dei.  Luringen...

Jaja, no er me altså komne til nyttårsafta.  Det er verste dagen i året for vår firbeinte venn. Det har med fyrverkeri og denslags smell og spetakkel å gjera. For nokre timar sidan var eg ute med henne, og då hadde smellinga teke til. Det er alltid nokon som tjuvstartar på nyttårsfeiringa. 

Eg tvilar på om det vert nokon kveldstur med Tinka i kveld. Trur ikkje det nyttar å prøva ein gong. 

Når skot og smell aukar på legg ho seg under eit bord borte i ein krok.  Og der vert ho liggjande og pesa, så stressa at det er ikkje måte på. 

Ja, det er nok mange av våre elles så harmoniske firbeinte som vert forvandla til skjelvande nervevrak på ein kveld som denne.Men me får ta det som det kjem og gjera det beste ut av det. 

I morgon er me i eit nytt år og då skal me på julabesøk på øynæ, hjå mi 63 år gamle litlasøsta m/mann og det vert sikkert kjekt. Ulempa er at dei har ein katt, og då får me gjera vårt beste for at det ikkje vert eit fæla spetakkel mellom katten og Tinka. Det vert vel katten som må forvisast til eit anna rom for anledningen. Me får sjå...

Årets julabad

 Eg har i det siste trua Tinka med at ho må i dusjen før jul og i dag skjedde det. Då eg nemnde det for henne såg ho fortvila på meg, men ho forstod at det var ingen veg utanom, og følgde meg motvillig inn på badet. Det ana meg at det kom til å verta ein kamp, og det vart det. Berre det å halda den firbeinte dama inne i dusjen var vanskeleg nok, på grunn av stadige fluktforsøk. Men det gjekk på eit vis. På biletet har ho fått kroppen såpa inn, og så var det å prøva å få denne byskiten ut av pelsen. Det tok si tid, for ho var dugeleg skiten. Har ikkje vaska seg på uminnelege tider. Blikket ho sendte meg seier vel noko om at no må eg sjå til å verta ferdig med dette tullet. 

Likevel fann ho seg i det. Etter å ha massert skiten ut av pelsen var det å skylja ut såpa, og det tok si tid fordi den firbeinte  tøtta var svært lite samarbeidsvilleg. Og rista seg gjorde ho i tide og utide. 

Etter litt tørking ropte eg på O. og fekk han til å opna altandøra for å få "badeengelen" ut for å rista seg. Etter ein god del risting, kunne me endeleg sleppa henne inn att i heimen. 

No går ho omkring og luktar så godt at det er ein fryd. Så no kan jula koma....

Førejulstid

 No nærmar det seg jul endå ein gong. Om fire dagar er det julafta, då må eg ha kome i hamn med alle gjeremål før høgtida. Eg ligg i grunnen godt an der. Gjer ikkje så mykje ut av det i grunnen, men litt vert det i alle fall. Biletet viser årets heimalaga julakort som eg sender omkring til slekt og venner. Her ligg det oppå adventsløparen på salongbordet.  Det er desse korta eg har site og skrive den siste veka. Men den jobben er så og sei gjort no. Pinnakjøtet er kjøpt inn og så har eg begynt å baka litt, særleg smultringar. Det er tradisjon.  Og så litt anna.

Ein ting må eg få gjort før jul: Tinka må i dusjen. Ho er så inderleg full av byskit, at det er ikkje veg utanom. Det er noko ho ikkje kan fordra. Og det kan verta ein kamp, har eg erfaring med. Må berre få det gjort i morgon den dag.

Og så vert det nokre julabesøk hjå O. si slekt. Og eit julabesøk hjå den 63 år gamle litlasøstå på øynæ på første nyttårsdag.

Elles tek me sikte på ei roleg julafeiring her i heimen for O. meg og Tinka-vofsen. 

Veret kunne vore betre. Eg har lyst på ei kvit jul, men slik ser det ikkje ut til å verta på desse kantar av landet. Så ein får berre ta det ein får og gjera det beste ut av det. Og hyggja oss så godt me kan i drittveret. 

Den første snøen i 2023

 Slik såg det ut utanfor inngangen i går tidleg då eg skulle ut på dagens første tur med Tinka. Det hadde snøa ein del om natta, og det lyser opp no på den mørkaste tida av året. Dermed var sesongens første snømåking i gang, men påfølgjande strøing og ikkje minst den overdrivne saltinga som dei driv med her i denne byen.

Det vart ingen blogg-skriving i verken september, oktober eller november. Men no er eg i siget att. Har vore så oppteken av lesing. Eg går i fast rute til og frå biblioteket nesten heile tida. Har lese 76 bøker så langt i dette året. Så får me sjå om eg greier å slå rekorden frå fjoråret. Då vart det 82 bøker for heile 2022.  Periodane med slik sprenglesing varierer. Men så har eg periodar med strikking og brodering. 

Snøen som kom i går natt blanda seg fort med salt og regn og vart etter kvart ei slapsete blanding som fort forsvant. Men no i denne stund snøar det det tett utanfor vindaugo her. Kan eg håpa på skiføre ? Det er nokre år sidan skia var i bruk...  Får sjå...

No har me så vidt teke til med advent, og då er det den tradisjonelle julepostskrivinga. Og det ser eg fram til. Veldig kjekt!

Regnjakke til Tinka-vofsen

 

Det er ikkje til å koma ifrå at det er mykje regn her på Vestlandet.  Og denne sommaren har det vore i meste laget. Austlandet har vel fått meir enn rikeleg no i det siste i og med dette uveret "Hans". Så gale har det ikkje vore her omkring. Likevel kan det til tider verta i meste laget. 

Tinka må ha sine daglege 3 turar. Og får ho ikkje det, så set ho seg ned og stirer på meg til ho får det som ho vil. Eg prøver å styra unna dei verste regnbygene, men veret kan ingen styra. Ofte må me ut om det regnar aldri så mykje. 

Her ein dag såg det så fint ut då eg gjekk ut. Så eg tok sjansen på å gå ut utan regnjakke og paraply. Det skulle eg få angra. Midt under turen kom det ei forferdeleg regnbyge. Det plaska i bakken med stor styrke. Tinka og eg vart sjølvsagt våte til skinnet. Då eg kom inn måtte eg skifta alt av klede. og Tinka såg ut som ein drukna katt. Vel kan eg skifta klede, men det kan ikkje Tinka. Så det tek timesvis før pelsen hennar er tørr.    Ein gong surra eg ein gammal regnjakke rundt Tinka før turen. Det fungerte dårleg. Etter kvart har eg vorte temmeleg lei av våt hundepels...

Sjølvsagt har eg sett mange hundar med hunderegnjakke. Kanskje det hadde vore noko...?  Som tenkt så gjort. I dag tok eg turen til næraste dyrebutikk. Og der hadde dei stort utval av hunderegnjakkar. Tinka fekk prøva både den eine og den andre, og me bestemte oss for ein rosa/burgunder som hadde rette storleiken. Resultatet kan sjåast på biletet. Eg var litt spent på om den firbeinte ville godta dette plagget, men det såg ut til å gå bra. Og ho vart ikkje på langt nær så våt som ho plar verta i regnver.  Så eg har godt håp om at dette var eit godt val.

Elles har eg no fått att kjøretillatelsen. Det var i sist veke. Eg vart så glad at eg heldt på å hoppa i taket.

I går fekk eg tak i veghjelp som fekk liv i den daude bilen. Hadde lenge hatt mistanke om at bilbatteriet burde skiftast, sidan dette har vore ei plage i lang tid. Så då bilen hadde livna til, kjørte eg strake vegen og fekk det gjort. Så no framover har eg håp om at bilen vert meir påliteleg, og kjører når han skal. 

Og  Tinka, - ho går tørrare dagar i møte...

Tinka 8 år !!

I går var det Tinka sin store dag. Ho fyllte 8 år !

Og det måtte sjølvsagt feirast. Her i huset feirar me alt som går an å feira. Då vert det alltid kake, og det vart det i går og.  Det var gode greier for ho Tinka, men ho måtte dela med O. og meg. Eg ser ikkje for meg at ho hadde kasta seg over heile kaka åleine. Det hadde vorte eit griseri utan like. Så då dette biletet var teke,  vart kaka sett på bordet slik at me kunne forsyna oss i anstendige former.

Tinka var knapt eit år då ho kom til oss for 7 år sidan. Då var ho ein vill og galen unghund som mangla det meste av manerar.  No har ho forlengst vorte ei  vaksen hundedame, sjølv om oppførselen hennar til tider kunne vore betre.

Ho har eit svært anstrengt forhold til kattar. Når me er ute og går, er ho på stadig leiting etter kattane. Når ho finn dei kan det verta bråk og spetakkel. Det hender rett som det er at ho går derifrå med blodete snute.  Kattane veit å forsvara seg. 

Men ho er no god og. Og trufast. Når eg går ut utan henne, kan ikkje ho liggja inne i stova. Nei, så skal ho liggja i gangen og venta på meg. Men når O. går ut, er ikkje det så nøye. Så ho gjer forskjell på oss. 

Det er ikkje alltid at Tinka kjenner sine grenser. Her ein dag var Tinka og eg ute og gjekk på ein skogsveg. Der låg det fleire kyr midt i vegen. Tinka ville sjølvsagt TA dei.  Ho stoppa opp og kjefta på dei, på sitt vis, men kyrne brydde seg ikkje. I det tilfellet hadde ho litt for mykje sjølvtillit.

Men ho er no god å ha og. Eg har alltid ein turkamerat på mine turar til skogs og til fjells. Det er eit liv som passar både henne og meg. 

Dei to hundane eg hadde før, passerte begge 15 år. Får eg ha Tinka like lenge så er eg heldig. Men me tek ein dag om gongen...

 

Ein spesiell sommar.

No er det lenge sidan eg har skrive noko her, men no kjem det litt endeleg:

 Denne sommaren vart ikkje det eg hadde håpa på. Grunnen er at eg fortsatt ikkje har nokon kjøretillatelse etter augeskaden eg fekk i fjor haust. Då fekk eg eit halvt års kjøreforbod. Vanleg prosedyre ved augeskader. Men no har det gått mykje meir enn eit halvt år, og tålmodet er heller tynnslite. Så lenge ein ikkje kan kjøra bil, nyttar det ikkje å planleggja. Eigentleg skulle eg vore på fjellvandring for lengst, men det det går ikkje utan bil. Dermed kjem eg meg heller ikkje fjellturar på øynæ og andre stader der ein ikkje kjem til med buss. 

Sist veke måtte eg gjennom ei kjørevurdering hjå Statens Vegvesen, for å finna ut om eg duger til det. Det gjekk i grunnen greitt og sensoren skulle skriva ei god vurdering og senda vidare i systemet. Så er det berre å venta att. Men kor lenge?  Er alvorleg lei av å venta....

Dermed vart det ikkje nokon sommartur, og i morgon er me i august. Men O. og eg fekk med oss ein nydeleg tur i april-mai. Då var me på vår tredje tur med hurtigruta, heile runden til Kirkenes og heim att. Der opplevde me mykje fint. 

Biletet viser eit fyrtårn ein stad på Sunnmøre. Me hadde eit langt stopp i Ålesund, og derifrå vart det utflukt med buss til ei lita bygd ute ved havet. Der var altså dette fyrtårnet. Ein del av oss klatra opp i dette tårnet og fekk nyta den fine utsikten. Eg var ein av dei. O. prøvde seg og, men han måtte gje seg før han kom heilt opp. Dagen etter fekk han gangsperre av klatringa. Klatring i bratte trapper er ikkje for folk som har passert 80. 

Det vart mange fine opplevingar langs den lange fine kysten vår. Når sommaren vart som han vart, er eg glad for at me fekk denne fine turen med hurtigruta saman.