Regnjakke til Tinka-vofsen

 

Det er ikkje til å koma ifrå at det er mykje regn her på Vestlandet.  Og denne sommaren har det vore i meste laget. Austlandet har vel fått meir enn rikeleg no i det siste i og med dette uveret "Hans". Så gale har det ikkje vore her omkring. Likevel kan det til tider verta i meste laget. 

Tinka må ha sine daglege 3 turar. Og får ho ikkje det, så set ho seg ned og stirer på meg til ho får det som ho vil. Eg prøver å styra unna dei verste regnbygene, men veret kan ingen styra. Ofte må me ut om det regnar aldri så mykje. 

Her ein dag såg det så fint ut då eg gjekk ut. Så eg tok sjansen på å gå ut utan regnjakke og paraply. Det skulle eg få angra. Midt under turen kom det ei forferdeleg regnbyge. Det plaska i bakken med stor styrke. Tinka og eg vart sjølvsagt våte til skinnet. Då eg kom inn måtte eg skifta alt av klede. og Tinka såg ut som ein drukna katt. Vel kan eg skifta klede, men det kan ikkje Tinka. Så det tek timesvis før pelsen hennar er tørr.    Ein gong surra eg ein gammal regnjakke rundt Tinka før turen. Det fungerte dårleg. Etter kvart har eg vorte temmeleg lei av våt hundepels...

Sjølvsagt har eg sett mange hundar med hunderegnjakke. Kanskje det hadde vore noko...?  Som tenkt så gjort. I dag tok eg turen til næraste dyrebutikk. Og der hadde dei stort utval av hunderegnjakkar. Tinka fekk prøva både den eine og den andre, og me bestemte oss for ein rosa/burgunder som hadde rette storleiken. Resultatet kan sjåast på biletet. Eg var litt spent på om den firbeinte ville godta dette plagget, men det såg ut til å gå bra. Og ho vart ikkje på langt nær så våt som ho plar verta i regnver.  Så eg har godt håp om at dette var eit godt val.

Elles har eg no fått att kjøretillatelsen. Det var i sist veke. Eg vart så glad at eg heldt på å hoppa i taket.

I går fekk eg tak i veghjelp som fekk liv i den daude bilen. Hadde lenge hatt mistanke om at bilbatteriet burde skiftast, sidan dette har vore ei plage i lang tid. Så då bilen hadde livna til, kjørte eg strake vegen og fekk det gjort. Så no framover har eg håp om at bilen vert meir påliteleg, og kjører når han skal. 

Og  Tinka, - ho går tørrare dagar i møte...

Tinka 8 år !!

I går var det Tinka sin store dag. Ho fyllte 8 år !

Og det måtte sjølvsagt feirast. Her i huset feirar me alt som går an å feira. Då vert det alltid kake, og det vart det i går og.  Det var gode greier for ho Tinka, men ho måtte dela med O. og meg. Eg ser ikkje for meg at ho hadde kasta seg over heile kaka åleine. Det hadde vorte eit griseri utan like. Så då dette biletet var teke,  vart kaka sett på bordet slik at me kunne forsyna oss i anstendige former.

Tinka var knapt eit år då ho kom til oss for 7 år sidan. Då var ho ein vill og galen unghund som mangla det meste av manerar.  No har ho forlengst vorte ei  vaksen hundedame, sjølv om oppførselen hennar til tider kunne vore betre.

Ho har eit svært anstrengt forhold til kattar. Når me er ute og går, er ho på stadig leiting etter kattane. Når ho finn dei kan det verta bråk og spetakkel. Det hender rett som det er at ho går derifrå med blodete snute.  Kattane veit å forsvara seg. 

Men ho er no god og. Og trufast. Når eg går ut utan henne, kan ikkje ho liggja inne i stova. Nei, så skal ho liggja i gangen og venta på meg. Men når O. går ut, er ikkje det så nøye. Så ho gjer forskjell på oss. 

Det er ikkje alltid at Tinka kjenner sine grenser. Her ein dag var Tinka og eg ute og gjekk på ein skogsveg. Der låg det fleire kyr midt i vegen. Tinka ville sjølvsagt TA dei.  Ho stoppa opp og kjefta på dei, på sitt vis, men kyrne brydde seg ikkje. I det tilfellet hadde ho litt for mykje sjølvtillit.

Men ho er no god å ha og. Eg har alltid ein turkamerat på mine turar til skogs og til fjells. Det er eit liv som passar både henne og meg. 

Dei to hundane eg hadde før, passerte begge 15 år. Får eg ha Tinka like lenge så er eg heldig. Men me tek ein dag om gongen...

 

Ein spesiell sommar.

No er det lenge sidan eg har skrive noko her, men no kjem det litt endeleg:

 Denne sommaren vart ikkje det eg hadde håpa på. Grunnen er at eg fortsatt ikkje har nokon kjøretillatelse etter augeskaden eg fekk i fjor haust. Då fekk eg eit halvt års kjøreforbod. Vanleg prosedyre ved augeskader. Men no har det gått mykje meir enn eit halvt år, og tålmodet er heller tynnslite. Så lenge ein ikkje kan kjøra bil, nyttar det ikkje å planleggja. Eigentleg skulle eg vore på fjellvandring for lengst, men det det går ikkje utan bil. Dermed kjem eg meg heller ikkje fjellturar på øynæ og andre stader der ein ikkje kjem til med buss. 

Sist veke måtte eg gjennom ei kjørevurdering hjå Statens Vegvesen, for å finna ut om eg duger til det. Det gjekk i grunnen greitt og sensoren skulle skriva ei god vurdering og senda vidare i systemet. Så er det berre å venta att. Men kor lenge?  Er alvorleg lei av å venta....

Dermed vart det ikkje nokon sommartur, og i morgon er me i august. Men O. og eg fekk med oss ein nydeleg tur i april-mai. Då var me på vår tredje tur med hurtigruta, heile runden til Kirkenes og heim att. Der opplevde me mykje fint. 

Biletet viser eit fyrtårn ein stad på Sunnmøre. Me hadde eit langt stopp i Ålesund, og derifrå vart det utflukt med buss til ei lita bygd ute ved havet. Der var altså dette fyrtårnet. Ein del av oss klatra opp i dette tårnet og fekk nyta den fine utsikten. Eg var ein av dei. O. prøvde seg og, men han måtte gje seg før han kom heilt opp. Dagen etter fekk han gangsperre av klatringa. Klatring i bratte trapper er ikkje for folk som har passert 80. 

Det vart mange fine opplevingar langs den lange fine kysten vår. Når sommaren vart som han vart, er eg glad for at me fekk denne fine turen med hurtigruta saman. 

Fine dagar i mai 2023

 No er det lenge sidan eg har skrive noko her, over halvannan månad. Og mykje har hendt på denne tida. 

I tidsrommet 25. april - 6. mai var O. og eg på vår tredje tur med hurtigruta saman. Frå før hadde me vore på ein hausttur og ein vintertur, så no var det kjekt å få reisa på ein vårtur  langs den flotte kysten vår. På desse 12 dagane fekk me mange flotte opplevingar. Det meste av det positive slaget. Eg vart dugeleg sjøsjuk nokre gongar,  og etter at me kom heim att var me begge skikkeleg forkjølte med kvalme. Men elles sit eg att med mange fine minne. 

Ei stund etter heimkomst var det 17. mai, men me var fortsatt ikkje opplagte til den heilt store feiringa. Det vart til at bunaden vart hengjande i skapet, så får eg håpa at formen vert betre neste 17. mai, om eit år. Biletet er frå vår enkle 17. mai-feiring her i vår vesle heim. 

På turen vår mot det høge nord hadde eg med datamaskina for å skriva reisedagbok, slik eg plar gjera. Og så tok eg sjølvsagt mange, mange bilete.

 Men det kan eg koma attende til...

Ein liten heim

 No i det siste har me vestlendingar vorte velsigna med stadig fleire dagar med fint ver.  Og då tenkjer eg sjølvsagt på å koma meg opp til fjells. Min trufaste medvandrar i fjellet, Tinka, merkar fort når det er fjelltur i vente. Det er berre å sei "tur" så hoppar ho omkring i vill glede.  Når eg pakkar sekken og lagar niste, har ho forlengst forstått kva som skal skje.

 For akkurat ei veke sidan gjekk ferda mot ein av byens sju fjell, som vanleg. På veg oppover fekk eg auga på denne vesle heimen for ein eller fleire av våre fjørkledde venner. Vanlegvis byggjer dei reir i trea, men denne vesle heimen hadde nok fuglane fått hjelp av oss menneske til å byggja. Fin og fargerik var han og. Då eg gjekk forbi kunne eg ikkje sjå dei som budde der, men dei var sikkert ikkje langt vekke.  

No er påskehøgtida over for denne gongen og kvardagen er attende. Me har gått over til sommartid og det merkast.  No er det lyst når Tinka og eg er ute på våre tre daglege turar. Me slepp å utstyra oss med refleks før ut på hausten. Godt med den lyse årstida. Skal prøva å koma meg opp i terrenget litt oftare no. Treng å gjera noko med kondisen no når det nærmar seg sommar.  Eg må koma meg ut når regnet held seg vekke, og det er no ikkje så altfor ofte. Det gjeld å halda auga med vermeldinga og satsa på fine dagar.

Vinter i mars

 Det er ikkje meir enn eit par veker sidan eg la ut eit fint vårteikn her på bloggen: Ein nydeleg gul krokus. Trudde verkeleg at våren var komen no. Men det ser ikkje slik ut no. Stadige snøbyger overraskar oss her på vestlandet langt ut i mars. Rare greier. 

Biletet er frå dagens fjelltur opp på eit av byfjella. Ikkje greier eg å sjå noko vårteikn her. Det er som om vinteren gjer alt han kan for å unngå at våren skal koma. 

Dagens fjelltur var fin den, og overraskande nok var det ein del som gjekk på ski der oppe i høgden. Tinka og eg gjekk på føtene altså. Og det tok si tid. Skikkeleg sliteføre å koma seg opp i all den snøen. Eg likar snø altså, men når han ikkje kan koma når han skal, om vinteren, så kan han venta til neste vinter. For no vil eg og sikkert mange andre ha vår. Hmm...

Eg har no teke til å planleggja sommaren, eg, med vandring frå hytte til hytte slik som før denne korona-sjauen.  Ser verkeleg fram til det.  Godt å ha noko å sjå fram til, sjølv om det er ei stund til sommaren. Men først må våren koma skikkeleg slik at det vert ein sommar å sjå fram til. 

Får smørja meg med ein god del tolmod....

Vår 2023

 Det er første dagen i den første vårmånaden, og eg feirar våren med eit herleg vårteikn som eg har funne her i mitt nærmiljø. Nydelege krokusar i mange forskjellege fargar kjem no opp or jorda og viser sine glade ansikt. 

Men vinteren er ikkje ferdig. Enno kan det koma snøbyger. Og enno ligg det snø på toppane av byens sju fjell. Har hatt nokre fjellturar i det siste, og sett at den snøen som ligg der er blanda med is og har neppe planar om å forsvinna med det første. Skrekkeleg vanskeleg å føta seg i fjellet no med all den isen. Broddar må ein ha, viss ikkje kjem ein ikkje langt. 

Likevel, det er ikkje denne slags vinter eg ville hatt. I heile vinter har eg ønskt meg snø med skiføre. Men slik vart det ikkje i år heller. Skiene har fått stå urørde i kjellaren denne vinteren og. Hm...

Jaja, då får våren berre koma då, så får eg håpa på skikkelege vintrar ein gong i framtida. Men slik klimaet har forandra seg så må ein vel langt av garde for å finna skiføre. Kanskje til Nordpolen...?

Så får eg berre prøva å fylla dagane med andre ting. Turar med Tinka vert det uansett, så må det vel gå an å koma seg opp i høgden snart utan å bruka broddar. Dagane har vorte lengre, og det er ein god ting. 

Me får strekkja oss mot våren  -  og lyset !