Hotell Haraldsplass

 Vanlegvis lever me vårt rolege kvardagsliv her i heimen vår, -  O., Tinka og eg. Me sit her ofte med kvar si bok, eller for min del vert det ofte strikking eller brodering. Litt husarbeid må me gjera og. Og så må Tinka få sine tre daglege turar.  

 - Men av og til skjer det ting som ikkje er planlagt. Å vera gift med ein diabetikar kan ha sine utfordringar. Det har eg oppdaga for lenge sidan. Det har vorte ein del mindre hyggjelege opplevingar med gubben sitt varierande blodsukker. Særleg når det omtalte blodsukkeret går under det akseptable nivået. 

Men det som skjedde tysdag i sist veke, var litt annleis: Me hadde nett vore ute ein tur og kom inn att. O. sette seg ved bordet og eg gjorde litt husarbeid. Etter kvart oppdaga eg at han var på veg inn i drøymeland. Eg målte blodsukkeret hans, som var normalt.  Så prøvde eg å vekkja han, men det gjekk ikkje. Han la seg framover bordet og forsvant inn i medvitsløysa. Eg rista i han utan at det hjelpte. Då forstod eg at dette var meir enn søvn. Så eg ringde 113 og forklarte situasjonen. Ambulansefolka nølte ikkje og sende straks ein sjukebil. Ti minuttar etter var dei her. Dei la O. ned på golvet, kobla han til ei maskin, og han kom gradvis til seg sjølv. Så ville dei ha han innlagt. Det gjekk fort og greitt for oss som bur så sentralt.

  - På sjukehuset fekk han einerom i den nye delen av bygget. Fin utsikt fekk han og. Og eg fekk besøkja han kvar dag. Me hadde trudd at han skulle koma heim att fort, men han vart verande ei heil veke. Personalet var grundige og ville finna ut kva som var grunnen til at han besvimte. Så dei følgjande dagane vart han undersøkt på alle baugar og kantar inni og utanpå. Og pasienten, eller feriegjesten som han kalla seg sjølv, let seg villig dulla med. Han synest han fekk ei fantastisk behandling på dette "hotellet".  Og etter ca ei veke kom han heim att for nokre dagar sidan, god som ny, og slik håpar me at han får vera lenge enno.

Ei kulturhistorisk vandring

 Sommaren 2022 går mot slutten. Men sjølv om det vart ein heller våt sommar, sit eg att med mange gode minne.  K. og eg fekk nokre fine turar i fjellet også denne sommaren. Denne gongen med leiligheten min som utgangspunkt. Den første turen var den lengste og mest strabasiøse. Der gjekk me på steinete underlag i timesvis, og skodda følgde oss heilt til topps. 

 

Dagen etter hadde me behov for ein lettare tur. Dermed kjørte me til det eg meiner er verdas finaste øy, altså til mine heimtrakter. Biletet viser ein nydeleg stad i gangavstand frå der eg vaks opp. Dette er ei naturperle som eg skulle unna fleire å få med seg. I dette området, nedom desse svingane,  har eg vore mange gongar gjennom heile barndomen og ungdomen, og seinare og. 

På barneskulen hadde me ein friluftsinteressert lærar som lærte oss å bruka kart og kompass, og så sprang me terrengløp som han hadde laga til. Om vintrane gjekk me på ski her. 

Biletet viser nokre av dei 17 hårnålsvingane som går oppover eit skar. Vegen opp dette bratte skaret og langs vatnet vart truleg bygd i åra 1889-93. Det vart bygd på pliktarbeid, ved at grunneigarane langs vegen vart pålagde å utføra arbeidet. Det var viktig å få bygd denne vegen fordi gardane oppom svingane sokna den gongen til kyrkja som ligg ved fjorden lengst vekke på biletet. Det er ingen bilveg, og det vert det nok aldri, heldigvis. Men i gamle dagar greidde dei seg med ein enkel kjerreveg. 

     Berre det å få bygd denne svingete vegen var dei bragd, for opp dette skaret er det skikkeleg bratt. Det måtte byggjast murar og stabbesteinar måtte på plass. Eit imponerande verk! Dei fekk det til i gamle dagar og. 

     Denne vakre staden er noko vekkgøymd. Sikkert ikkje så mange som veit om han. Likevel møtte K. og eg nokre utlendingar då me var   på veg ned att desse svingane.  Utruleg...

Denne dagen fekk me ei fin kulturhistorisk vandring gjennom eit gammalt landskap. Ingen trafikk eller anna bråk, berre fred og ro.

Til denne vakre staden knyter det seg ei segn. Her er den:

"Ein vinterdag i gamle dagar var eit brurafølgje på veg til vigsle i kyrkja. Då dei hadde kjørt ned svingane tok dei lettaste vegen, over isen på vatnet. Men det gjekk gale, heile følgjet gjekk gjennom isen og alle drukna. 

Når du i dag står oppe i svingane og ser utover vatnet ein sommardag, kan du sjå kor det blenkjer i brurekrona...." 

Tinka 7 år!

 Vår kjære Tinka fyller 7 år i dag. Og no er det 6 år sidan ho kom til oss. Ho vart fort ein kjær medlem av vår vesle familie. Den gongen var ho knapt eitt år gammal, vill, barnsleg og nesten ustyrleg. No er ho roa seg ein del og forlengst  vorte ein vaksen og litt meir fornuftig hund.

Tinka har vorte grundigt gratulert i løpet av dagen. Det kom til og med ei gratulasjonshelsing på SMS frå Agria Dyreforsikring der ho er forsikra. Ikkje gløymd der heller. 

Her i huset feirer me alt som går an å feira, og Tinka sin fødselsdag er ikkje noko unnatak. Vanlegvis lagar me kake i slike høve, enten det gjeld folk eller dyr. Men i dag gjorde me det litt annleis. Eg fann meg ei vaffeloppskrift og sette i gang med å laga røra. Og Tinka sette seg i tiggeposisjon frå første stund. Ho ville nok forvissa seg om at vaflane ikkje gjekk henne forbi.

Seinare på dagen dekka me bordet med ein stor stabel med vaflar, kaffi, brunost og heimalaga bringebærsyltetøy. Og midtpunktet Tinka fekk sjølvsagt sin rikelege del. 

Sjølv håpar eg å få ha Tinka i mange år. Ho er ein viktig del av familien. Og ein viktig turkamerat på mine mange turar i fjellet.

 Eg ser fram til mange nye dagar og år saman med henne. 

På fjelltur i skodda

 Så vart det fjellturar med K. i år og. Ho kom reisande med buss frå det høge Nordfjord for å halda meg og Tinka med selskap på fjelltoppane her i Bergensområdet. Den første turen var den mest strevsame. Me gjekk og gjekk i time etter time med vekslande ver. Det verste var skodda som kom og gjekk heile tida. Men me hadde store, flotte vardar som viste oss vegen heilt til topps. Når skodda vart litt for tjukk, stoppa me og venta til ho hadde letna. På veg opp møtte me nokre karar som fortalde at dei hadde greidd å få seg vill, men dei hadde tydelegvis kome på rett spor att. Så den dagen kunne me gått oss vill me og om me ikkje hadde passa på. Men det gjekk greitt, og me kom oss til topps utan større problem. Så mykje utsikt var det ikkje der oppe, berre litt av og til når skodda flytta litt på seg. Likevel var det flott og ha greidd det. 

På toppen møtte me ein gjeng med damer som hadde kome opp ein annan veg. Dei tok nokre bilete av oss der oppe. Greitt å få dokumentert kvar me hadde vore.  -  Etter ein god mat- og kvilepause gjekk me i gang med nedstigninga. Det gjekk lettare nedover for då hadde me ikkje skodda å vera redd for. Vel er me begge damer i sekstiåra, men me er enno ikkje for gamle til å gje oss i kast med lange strabasiøse fjellturar. Men den sprekaste av oss er Tinka. Ingen tvil om det.

Me kom heim til leiligheten min seint på kveld til middag og seng, for så å lada opp att til ein ny fin tur neste dag.

Her var dagens mål:

Ubeden gjest

 For nokre dagar sidan oppdaga O. og eg at me hadde fått ein gjest av dei sjeldne. Gjesten hadde sett seg fast oppe i taket i stova. Det er ikkje lett å sjå kva biletet viser, men det er altså ein snigel, med hus og det heile. Kor lenge han har stått der, veit me ikkje, men då O. heva blikket ein dag vart den ubedne gjesten oppdaga. Skal sei me vart overaska! Det er interessant med dyr av forskjelleg slag, men dette slaget kan eg styra mi begeistring for. Eller rettare sagt: Eg har eit svært anstrengt forhold til sniglar og makkar og liknande. Så denne ekle skapningen ville eg aldeles ikkje dela heimen min med. 

Eg har ein vane (eller uvane) med å fotografera det meste som eg møter på min veg, og det gjorde eg denne gongen og. Då fotograferinga var unnagjort, gjorde eg kort prosess: Tok tak i snigelen og kasta han ut altandøra. Best å få det gjort før min blauthjarta ektemann skulle finna på å tilby "gjesten" permanent opphald med kost og losji og det heile. I motsetning til meg synest han det er svært interessant med slike skapningar, av ein eller annan merkeleg grunn.

Korleis snigelen har komen inn til oss er meg ei gåte. Me bur tross alt i 4. etasje. Har han verkeleg klatra opp etter husveggen og snikt seg inn altandøra eller kva? Det får me nok aldri vita, for no har eg , som sagt, kasta han ut. Det skulle ikkje forundra meg om han tek same turen ein gong til opp etter husveggen, men då vert han sendt i retur endå ein gong. Det skal eg syta for.

Hurra for 17. mai !

 Ja, det vart mange "HURRA" på årets 17. mai for to dagar sidan. Ein må attende til 2019 for å oppleva noko liknande. Folk møtte opp i store mengder for å feira denne tradisjonsrike folkefesten. Jubelen stod til himmels her i sentrum av byen mellom dei sju fjell. Uendeleg godt å få feira normalt etter desse åra med korona-pest. 

O. og eg var og ute og såg på livet. Han i dress og eg i bunad. Og så fekk me så fint ver! Berre det heva stemningen. Det var 17. mai-tog i lange baner. Mykje fint å sjå. Korpsmusikk og buekorps var rikeleg til stades. Det ljoma lang veg. Det er vel ingen som er så flinke til å feira nasjonaldagen som oss nordmenn. 

Nytt av året er at eg har fått konebelte til bunaden min. Det var jammen på tid no når O. og eg har vore gifte i nesten 10 år. Har tenkt på det lenge. Men det er ofte slik med denne dama, at det kan vera eit godt stykke frå tanke til handling. Og beltet vart så fint, så fint. Sjå berre på biletet!  Men no er det gjort og beltet passa så godt  saman med resten av den fine bunaden min som kjem frå mine heimtrakter.

Etter ein tur på byen, tok eg meg ein tur med Tinka nordover til den parken me plar gå til. Med bunad må ein rekna med å få merksemd  på ein slik dag. Turistar, og særleg utlendingar, likar norske bunader, noko dei gjev tydeleg uttrykk for. Då må ein  finna seg i å verta fotografert. 

Heldige oss som har eit fritt demokratisk land å bu i. Håpar inderleg at det krigsherja Ukraina får attende fridomen sin snart, og at dei kan nyta livet slik som oss. Og så får me håpa at slutten på korona-tida er nådd slik at me kan leva normalt att på alle måtar. 

Farvel korona ?

 I ca to år har det stått ein stor grå bygning godt synleg i sentrum av byen. Den staden folk gjekk til når dei skulle korona-testa seg. Ein bygning som minna stygt om denne pandemien som har herja over store deler av kloden vår, og som har etterlate seg eit stort antal alvorleg sjuke og døde. Sjølv har eg vore der tre gongar for å utelukka smitte. 

Ein dag i sist veke då eg gjekk forbi denne staden, såg eg at dei hadde kome godt på veg til å avvikla heile greia. Berre eit par brakker stod att. Eit gledeleg syn. Pandemien er på retur, sjølv om nokon påstår at det kan koma fleire bølgjer med smitte. Det kan ein sjølvsagt ikkje utelukka enno. Får ha det i bakhovudet og vera forsiktig. Eg brukar fortsatt munnbind i butikkar og på bussen, sjølv om det ikkje lenger er påbudt. Men så er det vel ikkje forbudt heller. 

Eg har vore heldig og sluppe smitte heile denne koronatida, sjølv om eg er blant dei få som ikkje har teke koronavaksina. Difor har eg måtta vera ekstra forsiktig. O. og eg har levd i ein sjølvpålagt karantene store deler av dei siste åra. Men no har me begynt å ta kontakt med slekt og venner i eit forsøk på å koma attende til eit normalt liv.

Eit par dagar etter det første biletet såg det slik ut der testestasjonen stod. Tilsynelatande heilt normalt, slik som før pandemien. Kunne ein berre vera sikker på det...  Det kan ein sjølvsagt ikkje heilt enno. Men me lever i håpet. Ser framover med forventning.    Det store ønskjet er: 

 

 LENGE LEVE NORMALE TIDER!