Sykkel-VM 2

Sykkel-VM går mot slutten. Siste dagen i dag.  Og desse dagane har vore heilt spesielle. Byen er snudd opp-ned. Folkefest, vellukka, heilt fantastisk, er berre nokre få av dei mange positive ord og uttrykk som går att når folk snakkar om denne hendinga. Ikkje så rart. Ifølgje nyhetene er det det største idrettsarrangementet som har vore her i byen nokonsinne.  Og den innfødde statsministeren har sjølvsagt omtalt denne veka i høge ordelag og skrytt av innbyggjarane sin innsats. Der er eg samd med henne. Sjølv om eg ikkje er interessert i verken sport eller noko som smakar av konkurranse. Fart minner meg om stress, og det har eg hatt nok av i jobbsamanheng. Eg foretrekkjer rolegare former for liv. Som fredelege fjellturar i eige tempo.

Men me menneske er så forskjellege. Og denne veka er det dei på to hjul som har fått utløp for konkurranseinstinktet. 

Mykje arbeid er lagt ned på førehand. Den mange mil lange løypa er grundigt inngjerdt, og gjort det nesten umogeleg å bruka bil. Kvar enn ein skal er det sperringar og omvegar.  Korleis bussjåførane får gjort jobben sin er meg ei gåte.  Å reisa på hyttetur no var ikkje å tenkja på, så bilen har fått stå i ro. Sentrum er nesten bilfri, og erstatta av desse konkurrerande syklistane frå heile verda. Utruleg at det er eit verdensmesterskap som har kome hit til vårt nærmiljø !

  - Då eg var på veg gjennom sentrum etter gårsdagens fjelltur, var det reine 17.-tilstandar. Tjukt av folk. Tinka og eg gjekk i kø. Og storhendinga vart filma frå sidelinja, frå motorsyklane som følgde deltakarane og frå brølande helikopter over hustaka.  Slik har det vore heile veka, men sjølvsagt meir folksomt no i helga. 

  - Likevel, - alt har ein ende. Folkefesten er over. Alle syklistar er komne i mål. Unntakstilstanden er slutt. Vinnarane er kåra, og no er dei sikkert klare for heimreis. 

  - Det som står att er opprydninga. Og sjølv om det har vore  moro, skal det verta godt å koma attende til normale tilstandar og den heilt vanlege kvardagen.

Sykkel-VM 1

Det er fest i byen i desse dagar. Eit lenge planlagt sykkel-VM har teke til. Mange store tre som på bildet har vorte pynta med strikkeplagg for anledningen.  10-12 slike tre prydar byen no. Det meste er strikka, noko hekla og så ser det ut som om det er brodert utanpå. Sikkert eit møysommeleg arbeid. Ikkje minst å få den ferdige stasen opp på trea. 

  - Mange har pynta med syklar, i butikkar, i hagar og på fortau og elles i bybildet. For no er det sykling som gjeld. 

Tenk at verdas beste syklistar inntek byen ! Det får me fastbuande innbyggjarar sjå på som ei ære. 

  - Gårsdagen, som var søndag, vart gudstenesta i domkyrkja flytta ut på sjølvaste torgallmenningen. Med kor og musikkorps og ei sykkelinspirert preike på fire språk vart det ei verdig byrjing på sykkel-VM-veka. Svært vellukka, nydeleg samansetjing, var det som vart sagt etterpå. Dei tilreisande syklistane fekk byrja arrangementet med Guds velsigning med på ferda. Så følgde salmesong og utdeling av vaflar frå sjømannskyrkja, før me fekk syklinga på storskjerm.

No er konkurransen i gong. Sykkelløypene er godt og grundigt inngjerdte og  foregår både her i byen og på øyane utanfor, på gater så vel som landevegar og over bruer som heldt by og land saman. 

Veret har vist seg frå si beste side så langt, og me får håpa både for dei konkurrerande og dei som ser på at det held seg slik. 

5 års bryllaupsdag

Tenk at no har O. og eg vore gifte i 5 år !  Det har vore 5 gode og innhaldsrike år, fyllt av gode stunder gjennom kvardag og helg, husarbeid og matlaging, turar og opplevingar, diskusjonar og ting me har vore usamde om, kos, kjærleik i mange former, og mange, mange fine samtalar. 

  - I skrivande stund er det 5 år og 2 dagar sidan den forrykande regnversdagen me vart vigde. Regn har me hatt rikeleg av både før og etter, men den væta som kom ned den dagen slo alle rekordar. Så mykje regn kom det på bryllaupsdagen vår at det vart avisskriverier av det. Men regn på ein slik dag skal visst tyda lukke, er det ikkje så ? I vårt tilfelle kan det stemma.

  - På dagen vår var eg ute og kjøpte ein bukett med "brudeslør" (bildet over) Det skulle vel passa bra på ein slik dag. 

Deretter gjekk min kjære O. ut og kjøpte ein bukett med raude roser. Saman med brudesløret tok det seg godt ut,men måtte fordelast i to vasar. 

Og kortet var adressert til oss sjølve frå oss sjølve. 

  - Ut på ettermiddagen pynta me oss for å gå ut og eta. Me gjekk ned til kaien og ombord i ein heilt spesiell båt som i min barndom gjekk i rute inne i ein viss fjord, men som no fungerer som flytande restaurant. Utanpå er båten heilt lik som eg hugsa han frå 60-talet. Men inni fint ombygd til formålet.

Me fekk oss eit bord for to på dekk, og medan båten glei frå kai i solskinet, fekk me forsyna oss av den flotte menyen av sjømat.

Ein og ein halv time i den varme seinsommarsola med den finaste utsikt gav god matlyst. Og dei fine omgjevnadane var ei nydeleg ramme for feiringa vår.

No sit me her i stova vår og nyt synet av dei fine blomane våre og ønskjer oss mange fleire gode år og stunder saman med

-    kvarandre.

Moltekrem

 

Her ser mine blogglesarar ei skål med moltekrem. Ser det ikkje freistande ut ? Det er ikkje ofte ein kjem over molter i så store mengder at ein kan laga noko av dei. Sjølv har eg berre oppdaga ei og anna einsleg utgåve av arten på mine vandringar i fjellet. Mange har vel moltestader der dei plukkar kvart år, og som dei sikkert er nøye med å halda hemmeleg frå år til år. Forståeleg nok.

  - Men så var eg så heldig å få eit heilt glas med moltesyltetøy frå ei viss dame i nabofylket. Det har me kost oss med gjennom mange frukostar sidan. Og noko av det vart, som de ser, til moltekrem.

Ein kjempegod dessert til nyting for ganen i fleire dagar her hjå oss.

  - Elles har det vore dårleg med bær denne sommaren som har vore ekstra våt og kald. Har funne litt blåbær og endå mindre bringebær, men ikkje nok til å fylla syltepanna, i alle fall ikkje enno. Leitar litt rundt omkring, men førebels kosar me oss med det me fekk frå nabofylket og sender varme tankar nordover til ho som hadde plukka og sylta og gjeve oss denne gode smaken av sommar. Og syltetøyet skal nytast til siste dråpe. Det same med resten av sommaren og det vesle han gjev oss av sol og varme.

Vandring i fjell

Enno ein gong fekk eg fine dagar i fjellet saman med K. Fire flotte vandringsdagar i Langsua vart det i år. Og for første gong var Tinka med oss. 

  - Føreåt for desse dagane hadde me lang kjøring. Og litt kronglete var det å finna fram. Men då fjellheimen Langsua i Gausdal Vestfjell (austom Jotunheimen) låg føre oss, var det verd all kjøring og leiting. Terrenget var tørt og lettgått, stiane tydelege og godt merkte og veret av beste slag. Ikkje ein regndråpe før me var trygt i mål. I sterk kontrast til det vasstrukne vestlandet.

Bjørk, brakje,myrull og lyng for framom der me gjekk. Friskt og frodigt for dei mange sauaflokkane. Steinete høgfjellterreng var det mindre av. 

  - I møte med sauer hadde Tinka det travelt med få sagt kva ho meinte om dei. Om ho såg på dei som venner eller fiendar, leikekameratar eller byttedyr er ikkje godt å sei. Men interessert var ho. Veldig. Kanskje gjetarinstinktet spelte inn og, halv border collie som ho er. 

  - Elles var fjellvandring rette livet for den firbeinte av oss, som oss andre. Godt å rusla av garde, heile dagane, ofte lange stunder utan at det vart sagt noko. Så koma fram ut på kveldane til hytte med mat og seng. Om nettene låg me på rekkje og rad med ukjente folk av diverse nasjonalitetar. Og Tinka låg fint i buret sjølv om ho ikkje var van med å liggja i bur.

  - Då me ein av dagane gjekk forbi eit av dei mange tjørnene der i Langsua, såg me nokre damer som tok seg eit bad. Det inspirerte meg til å ta ein dukkert sjølv. Eg plukka av meg kleda og labba uti i berre trusa. Der fekk eg meg nokre forfriskande symjeturar medan det heile vart like grundigt fotografert som alt anna.

Desse dagane i Langsua gjorde godt, slik fjellturar alltid gjer. Planar om nye opplevingar i fjellet neste år er alt i emning.

Så får me håpa at helsa heldt.

Takk for turen !

Sommar i byen

   

Sola sprengjer seg gjennom skydekket stadig oftare og temperaturen nærmar seg 20. Me er komne midt i feriemånaden juli og det er sommar i byen. I alle fall kan ein ana noko slikt innimellom alle regnbygene. Men regnet gjer godt det og. Det gjer  kvar grøn flekk i byen så frodig at det er ikkje måte på. Ville vekstar tyt opp gjennom asfalten og ut or murar. Næring er det lite av på slike stader. Men med litt vatn ovanfrå ser det ut til at dei har det dei treng. Det kan læra ein litt om nøysemd.

Med sommaren følgjer det turistar. I store mengder. Svære turistskip av det slaget ein ser bakrast på bildet, legg til kai og fyller byen med besøkjande frå alle kantar av verda.  Ofte kjennest det som å gå i kø, i alle fall her i sentrum. Men det er sikkert ei kjærkomen inntektskjelde for byen.

Tinka og eg har hatt nokre flotte turar på hytta. Der er det ingen som går i kø. Hytta har me hatt som utgangspunkt for mange fjellturar, også denne sommaren. Noko som er ein av mine viktigaste hobbyar. For mi helse fungerer det og som medisin.

Snart skal me ut på ei lengre reise til fjells. Då kan den store fjellheimen venta seg besøk av Tinka og to damer på 59.
Det ser me fram til.

Båttur som i gamle dagar

Andre pinsedag var me på båttur, min kjære O., Tinka og eg. På ein gammal båt i gammal stil. Til saman fire gamle fjordabåtar var med på ferda. Og målet var landsbyen ute i havet, Fedje. På bildet kan ein sjå tre av dei fire båtane. Den fjerde og siste var me ombord i og tok bildet. Ein av desse flotte framkomstmidla var ein gammal kjenning frå barndommen. Han frakta oss mang ein gong då me skulle ut mot havet og besøkja bestemor der ute. Den gongen var det ei dagsreis å fara heimafrå og ut dit. No er det landfast og kjøreturen tek litt over ein time.
  - Men dagens tur, til Fedje, var mykje lengre. Fire timar kvar veg. Det vesle samfunnet auka folketalet betrakteleg då fire fulle båtar med folk la til kai.  Først hadde me oss ein velsmakande kvalkjøtmiddag på kafeen der på kaien. Så fekk me nyta synet av den fine kvite kyrkja som låg så lagleg til oppå ein haug.
Då gav Tinka uttrykk for at det var på tid med meir "action". Og det fine veret lokka Tinka og meg til ein lengre tur på denne flotte staden. Der var  utruleg grøderikt til å vera heilt ute i havgapet. Og   godt samband med fastlandet. Ferja gjekk jamnt og trutt heile tida, såg eg.
Då me kom attende til O., hadde han vore og kjøpt fleire kg kvalkjøt med håp om gode kvalkjøtmiddagar heime når me kom heim att til byen. Det vert spennande å prøva.
  - Etter tre timar var det tid for heimreis. Og me kunne nyta ei koseleg og nostalgisk tur attende til byen med servering av betasupa og vaflar. Og sjølvsagt tok eg ein masse med bilde slik eg alltid gjer når eg er ute og ferdast. Det var dette med å ta vare på minnene...