Frå "steinalder" til 2013

Det hender at eg tek store steg, og no har eg gjort akkurat det. Gårsdagen var min eigen fødselsdag og steget var frå den gamle mobiltelefonen t.h. og til vidunderet smarttelefon t.v.

     - Det var på tid, ville sikkert den yngre generasjonen ha sagt. Og eg har nok opplevd at folk har rista på hovudet av meg som har gått omkring med ein slik "steinalder"telefon.  Men  etter som åra har gått har eg tenkt som så at det er for gale å skifta ut noko som fungerer. Og den gamle har sanneleg vore god. Han har vore ein slitar som kunne fortent ein medalje. Mange hundre gongar har han dotte i golvet, opna seg og fått innmaten strødd rundt omkring. Då har han sjølvsagt slokna. Men straks han har fått dei indre delane på plass att har han fungert som før. Det kan ein ganske sikkert ikkje sei om dagens meir moderne mobiltelefonar. Kan nok ikkje rekna med at den nye tåler same medfarten som den gamle. Så no får eg begynna å verta meir forsiktig.
  - Og så er det det at ting varer ikkje evig. Ikkje ein gong ein hardhaus av ein Simens kjøpt for sikkert 10 år sidan. I den siste tida har han begynt å visa teikn til alderdom. Meldingar kom ikkje fram, og brått kunne han finna på å slokna, tilsynelatande utan grunn. Det skjedde stadig oftare. Så etter kvart måtte eg innnsjå at eg kunne ikkje verta verande i steinalderen.

  - Det store steget frå gammalt til nytt vart teke i samband med min 55-årsdag som altså var i går. Min nye Samsung vart finansiert av min kjære O. og er såleis ei fødselsdagsgåve frå han.
  - Dermed er eg på full fart inn i ei ny teknologisk verd. På førehand har niese M. bidratt til ei begynnande innsikt i den verda, med informasjon og nyttige opplysningar. Og det kan vel henda at eg treng meir hjelp av henne no framover, for noko skriftleg bruksanvisning var det smått med. Dei som sel slikt reknar vel med at folk følgjer meir med tida enn det eg har gjort. Men no framover håpar eg å ta att litt av det forsømte. Spennande!  

Påskever

Det er ikkje ofte ein får lyst på ta bilete av vermeldinga, Men årets påskevermelding var så eventyrleg vakker at det eigna seg ypperleg for fotografering. Og folk som kjenner meg veit at eg fotograferer bortimot alt mogeleg, og helst slike ting som ein kan ta fram seinare og gle meg over.Det gjeldt å ta vare på gode minne.  Og eit slikt sjeldant fenomen som denne påskevermeldinga MÅTTE forevigast. Helst skulle ein rama det inn og hengja det på veggen.
Og det beste av alt: Veret i påska vart som meldt !

Hostesaftens venner

Her kan alle sjå kva som driv oss no i desse dagar.  Dette er drivstoffet til O. og meg no for tida. Hostesaftflasker i forskjellege storleikar og med varierande innhald. Sterke drops av ulike slag og meir i same retning. Altså alt som skal til for å kurera ein hals eller to.For halsane våre og resten av kroppane våre er innhenta av -  kva skal ein sei?    Forkjølelse ? Influensa ? Hoste er det i alle fall. Har ikkje fått nokon til å stilla diagnosen, men alle symptoma er der:  Energinivået er lågt og lydnivået (hosten) stig heile tida til dei store høgder. Til alle døgnets tider. Og i takt med dette, finn stadig meir hostesaft og drops vegen ned i halsane våre. No er det på andre veka med denne livsstilen. Ingen betring i sikte.
Me sit i kvar sin stol med sløve blikk,  hoste og snørr i ei stove som er stinn av basseluskar.
   - Hadde det ikkje vore for at me har hund, så hadde me sikkert halde oss under dyna døgnet rundt omkransa av det omtalte drivstoffet.
  - Men Tanja må ut og det er den største utfordringen  no . Ho er van med 3 turar pr dag med guide. Og det gjev ho ikkje slepp på. I tillegg måtte den firbeinte akutt til dyrlegen i går, og fekk diagnosen "nusse"-betennelse.
  - Så no er det tre pasientar på denne adressa. Det einaste me kan gjera er å venta på betre tider...ein gong i framtida.
  - Gjester er hjarteleg velkomne, men det må nok utsetjast på ubestemt tid.

Skitur med variasjonar

Kva er vel eit meir forlokkande syn enn skispor i snø med solskin attåt?
Og midt oppi det heile Tanja og eg på tur i fjellet. Med endelause vidder og den friskaste luft ein kan tenkja seg.   Dette biletet er henta frå ein tur for nokre dagar sidan på eit av dei fine fjella på verdens finaste øy. Eg har etter kvart mange slike minne no samla i album og på datamaskin. Og dei minna samlar eg på som om det skulle vore gull.
    - Denne turen,  som var årets første på ski, vart ein svært variert tur. Det gjekk ei stund denne vinteren før det vart snømengder nok til til å nytta skiene, men så ein dag  høyrde eg rykte om fine forhold  der oppe i høgdene.
Så då var det berre å leggja i veg. Betenkningstid treng me sjeldan, Tanja og eg. Men utstyret er viktigt.
 Og det skulle me få bruk for denne dagen.
  - Etter lang kjøring la me i veg oppover i skisporet. Sola var rikeleg til stades og skyer fanst ikkje på himmelen. Der var det berre Tanja og meg i heile verda, så den firbeinte av oss fekk gå laus frå første stund.,
  - Nydeleg flott heile vegen oppover. Har vore på denne turen  mange gongar, men dette var den første på ski. Men vinterdagane er korte i februar, så då endeleg toppen var nådd i 17-tida, sa sola takk for seg og forsvant bak horisonten.  Det vart straks meir kaldsleg i lufta, og skumringa tok til å leggja seg over landskapet. Matpakken var slukt på rekordtid, for her var det berre å gå på nedover att så lenge det var lyst. Og det var ikkje lenge.
Det undra meg kor fort mørkret overtok etter den fine vinterdagen. Sjølv om snøen lyser opp med sin kvite farge, måtte eg sakka på farten for å vera meir forsiktig. Å verta liggjande i snøen med broten fot var ikkje i mine planar. Men lys var det smått med. Berre ein smal måleskalk på himmelen.
  - Det var då dette med utstyret kom til nytte. Hovudlykta kom fort på plass, men ho ville aldeles ikkje gjera det ho skulle; lysa. Nei vel, så var det å finna den vesle lommelykta.
Men det som vart redninga var GPS-en. Der var sporet lagra, heilt frå der bilen stod, og til topps. Så då var det berre å følgja sporet attende. Det høyrest enkelt ut, men å koma seg ned att var ein tidkrevande prosess. I den kalde,mørke vinterkvelden måtte eg staka meg på tvers nesten heile vegen ned att for at det ikkje skulle gå gale. Med GPS i eine handa og lommelykt i den andre. Og Tanja, den gamle,kloke hunden, utstyrt med refleksvest,  ho gjekk nedover der ho gjekk opp, så ho var nesten som ein GPS i seg sjølv. Klokka var 22.00 då me nådde ned til bilen. Då hadde det vore mørkt i mange timar.

Seinsommarbrur

  - Så har det skjedd, det heilt store. Tanja si matmor gjekk opp kyrkjegolvet og fekk sin kjære O. Seint på sommaren og seint i livet. Frøkna vart fru og mannen fekk seg kone. Så vart det bryllaupsfest med alt som høyrer med.  Etterfølgd av bryllaupsnatt heima i B.myra. Ja, det er utruleg kva ein overlever.......

Hjorten, den skurken

Slik såg rosebedet ut ein dag me kom på hytta tidlegare i sommar.  Rosegreinene hadde rikeleg med blad, men i toppen var det tomt. Roseknoppane som skulle bløma seinare på sommaren var rett og slett vekke. Ikkje vanskeleg å tenkja seg kven som hadde vore på ferde. Hjortebestanden har auka på øynæ dei seinare åra, og det skal eg sei at me merkar. Hjorten, den skurken, hadde ikkje nok med roseknoppane. Han hadde og forsynt seg med nokre løkar som O. hadde planta ved sida av skytja. Måtte vel ha litt dessert før han labba til skogs att. Ting tyder også på at han går omkring hytta nattestider,  medan me ligg inne og søv. Kva vert det neste ?
  - Kanskje me må få hytta nærare byen for å få fred... Likevel veit eg at at slike firbeinte kan vera eit problem også i meir urbane strøk.  På ein viss kyrkjegard i byen hadde ein hjortegjeng for vane å koma ned frå liene om natta, hoppa over gjerdet til gravplassen og forsynte seg grovt av blomstrane på gravene som eg  og andre kyrkjegardsarbeidarar hadde brukt dagavis på å planta. Der var det stemorsblomstrane som var yndlingsretten.
  - Ikkje godt å veta kva som hjelper mot slikt. Ein må berre innsjå at det vert ikkje noko rosebløming på hytta i år. Men kanskje neste år..? Då vert det i alle fall mindre skog kring hytta for skurken å gøyma seg i.

Kamp for livet

  

Stakkars hagen min og alt som er der. Ikkje godt å vera der på ein dag som denne. Stiv og til dels sterk kuling frå sør gjer livet til ein kamp for blomar og poteplantar som er så "uheldig" å veksa tre etasjar over bakkenivå. Den kraftige vinden riv og slit, pustar og bles med alt han har av krefter og energi. Og når ein er nøydd til å leva utandørs, må ein berre stå striden ut og håpar at ein kjem frå det med liv og helse i behald.
Hadde det berre vore betre ver i sikte... Men så vel er det ikkje. Store nedbørsmengder og kraftig vind er det me kan venta oss no dei næraste dagane. Poteplantane har lagt seg heilt på skrå, og blomane vert hardt medfarne. Den som strevar mest er ei nydeleg rosebuske med kvite roser. Sjølv om eg har støtta henne opp med pinnar, er det ikkje godt å veta kva som vert utfallet av kampen.

Dramatikken på altanen minner litt om datoen i dag: 22.juli. Eittårsmarkeringa for ein annan og langt meir krevande kamp  -   med ufattelege konsekvensar for dei som vart råka. For oss andre gjeldt det å leva og gleda seg over livet her og no. Framtida veit me ingenting om. Heldigvis.