Skal helsa frå fjellet

Eg trong ferie. Eg trong forandring. Eg trong plass og luft under vengjene. Då var/er fjellet rette staden. Etter den fine turen i Trollheimen for to år sidan, ønskte eg meg ein liknande rute der eg kunne ta Tanja med. Då vart det Sylane.
- Å gå ein runde på fire hytter i fjellet, der folk med hundar er velkomne, er eit godt botemiddel når plassen nede i dalbotnen og folkevrimmelen vert for trong. Utgangspunktet var ei hytte der eg kunne kjøra heilt fram og la bilen stå. Så var det å leggja i veg. Vermeldingane var ikkje dei beste,men ein kan ikkje la seg stoppa av det. Eg utstyrte meg godt,og sette av garde. Tanja, med sine 11 hundeår, såg ikkje ut til å vera plaga av alder og år. Ho la i veg som ein unghund. Stundom gav ho tydeleg uttrykk for at det gjekk for seint. Då sleppte eg henne laus ei lita stund slik at ho kunne springa av seg den overflødige energien. Ein slik overflødig energi må eg berre innrømma at eg ikkje hadde noko særleg av. Dagsmarsjane var lange nok. Om nokon spør kor mange timar det tek frå ei hytte til ei anna (slike spørsmål får eg stadig og dei er eg grundig lei av) så svarar eg at eg begynte å gå om morgonen og kom fram om kvelden. Og pausane var mange: 1-2 skikkelege matpausar, mange snopepausar, eit ukjent antal utsiktsnytingspausar,ein passeleg mengde fotograferingspausar, dei nødvendige wc-pausane og mange,mange få-att-pusten-pausar. For dette skal vera FERIE, altså noko anna enn det kvardagslege. Ikkje som eit maraton, og slett ikkje som arbeidet på ein sjukeheimsavdeling. Godt å kunna TA seg pausar når ein har behov for det, noko ein ikkje alltid kan sånn i det daglege.
- Eg FEKK verkeleg forandring desse fire dagane. Det var god anledning til å ta seg ut og tøya grensene. Frisk luft i massevis og mange hyggjelege folk å treffa og ta ein prat med. Spennande å koma over grensa til nabolandet og utforska den svenske fjellheimen som ikkje er så ulik vår. I alle fall ikkje i dei traktene der eg gjekk.
- Veret og hyttene var eit kapittel for seg: Den første vandringsdagen var det LITT regn. Den andre var det MYKJE regn. Dei to siste dagane var det berre sol og fint ver. Imponerande å sjå korleis personalet på hyttene tok det når dobbelt så mange folk kom ramlande inn dørene enn det hytta hadde plass til. Når alle i tillegg var klissvåte og tørkerommet altfor lite, kan det setja nokon kvar på prøve. Men utfordringane vart løyste etter kvart som dei kom. Då dukka det opp utrulege mengder med madrasser,sengklede og ikkje minst MAT. Ein må berre undra seg over kvar det kom frå.

- Har lyst å koma med ei helsing frå fjellet, - frå desse dagane som gjorde meg så godt: Det vil eg gjera med siste verset av eit dikt av Jon Østeng Hov:

SKAL HILSE FRA FJELLET

Skal hilse fra fjellet - det evige land,

der moskus og jerven har bolig.

Min lengsel dit inn er blitt som en brann.

Kun der får jeg fred og blir rolig.

Ferie

Slik ser det ut på nattbordet mitt no. Mitt vesle juletre, som har "vikariert" som nattbordlampe, har endeleg teke ein velfortent ferie. Den nye rosa lampen passa perfekt på mitt rosa soverom. Han er komen langvegs frå, - heilt frå det store landet i aust. Og no står han og lyser av alle krefter her hjå meg, omringa av heile mitt skramleorkester som og gjer jobben sin grundigt og godt.
- Men det er ikkje berre juletre som treng ferie. Trøytte hjelpepleiarar og andre slitarar treng det i høgaste grad og. Og no er det denne hjelpepleiaren sin tur. Eg har snudd ryggen til jobben. Ofrar han ikkje ein tanke. Nei, tankane går heilt andre stader, - til fjells. Dei næraste to dagane vert det lang kjøring. Så ber det opp i fjellheimen i fire, forhåpentlegvis fine dagar. Og Tanja skal sjølvsagt vera med. Turen er godt planlagt, og me gler oss veldig !

Lev livet sakte

Det er mai, og Tanja og eg har begynt å reisa på hytta. Den lysaste, grønaste og finaste tida på året. Godt å koma til denne vesle , rolege staden og berre nyta livet. Då legg Tanja seg ned i den mjuke mosen med store mengder kvitveis rundt, snusar ut i lufta og har det så bra som ein hund kan ha det. Sjølv senkar eg skuldrane, set meg på hagebenken og lyttar til fuglesongen. Byen, bråket, stresset og jobben er langt, langt vekke.
- Og dette er berre byrjinga på ein lang og forhåpentlegvis fin sommar. Her er det godt å vera både for hund og menneske. Her tek me det med ro og lever livet. Sakte.

5 år med Tanja

Den 6.mai 2005, for akkurat 5 år sidan, skjedde det noko stort her hjå meg: Eg hugsar det så godt, det var ein fredagskveld, klokka var omkring åtte på kvelden. Det ringde på døra mi, og inn kom ei dame og ein stor, feit hund: Dama viste seg å vera frå omplasseringa og hunden var altså den som eg hadde funne på omplasseringa si internettside ca ein månad før. Besøket var venta, men det var nærmast eit sjokk å sjå kor svær hunden var. Ho var så utruleg brei over ryggen, og flesket dissa omkring henne. Dette var ei som hadde hatt det godt i matvegen. Men som og bar preg av manglande mosjon og altfor rolege dagar.
- Dette var altså Tanja. Frå den stunda ho gjekk over dørstokken min for første gong, tok eit nytt liv til både for Tanja og meg. Eg hadde vore utan hund i fire månader, og det hadde vore så altfor stillt og stussleg. Med Tanja fekk livet mitt nytt innhald og meining. Tosetarsofaen gjorde ho fort til sin. Ho lukta vel at den hadde vore hundesofa før. Og med rikeleg mosjon minka det overflødige hundeflesket fort. Vekta gjekk ned frå 32 kg til ca 24 - 25 kg, som er akkurat passeleg for ein hund som Tanja.
- Sidan har har eg hatt mange fine opplevingar i lag med Tanja. Ikkje minst på fjellturar, hytteturar og andre turar.
Snille, gode Tanja har forlengst vorte uunnværleg for meg. Ho er den beste hunden som finst.

Rasfare på heimebane

Her hjå meg går det sin skeive gang: Borte i eit hjørne i stova mi står denne bokhylla. Og her har ho stått dei siste 21 og eit halvt år. Den vesle hylla struttar av tunge bøker og permar. Fyllt til randa. Der er ikkje plass til ei flis meir. Når ein ser nærare etter ser ein at ho er aldeles ikkje laga for ein slik tyngde. Dessutan hallar ho svært til venstre, i retning fjernsynet. Kva som skjer den dagen ho gjev etter for den tunge børa tør eg ikkje tenkja på. Eg har fleire andre bokhyller og, men dei er høgare,sterkare og meir eigna til tunge bører.
- Synet av dette vesle møblementet fyller meg med djup medkjensle. Nokon får sanneleg meir å streva med enn andre. Det er som med folk, me får så ulik lagnad her i livet. Mange greier seg godt. Andre får eit fæla bal med å takla det dei møter. Livet vert for mange ein balansegang: Mellom helse og sjukdom, rikdom og fattigdom, livsmot og motløysa,
eller andre former for med- og motgang. Mange ting rår me ikkje med. Men heldigvis er det mykje ein kan forandra på for å få ein betre situasjon.
- Reint praktisk, her i stova mi, kan eg byrja med å letta denne stakkars overfyllte bokhylla. Plukka ned dei tyngste bøkene og erstatta dei med noko lettare. Så kanskje eg slepp å oppleva eit bokras i framtida, med det som kan følgja med av bekymringar og praktiske problem.

Julegåve i april

No er det endeleg gjort, det som har lagt over oss så lenge, og som av forskjellege grunnar har vorte utsett og utsett. For to dagar sidan samla me oss, familie og søskenborn og gjorde det som måtte til; avslutta eit liv,om ein kan sei det slik. Ein leilighet måtte tømmast og vaskast. Ting skulle fordelast, og alt skulle helst foregå i rolege og skikkelege former. Noko det og gjorde.
- Onkel M. døydde sist haust. Heile sitt liv levde han i skuggelandet. Hadde meir å streva med enn dei fleste av oss. Han var nok ikkje så lett å koma inn på. Men heilt frå eg var lita har han høyrt til i familien, på den måten at me besøkte han med jamne mellomrom. Og når det gjaldt å hugsa på "onkel-borna" sine med julegåver så var han den mest trufaste av alle. Kvar jul låg det alltid julegåver under juletreet frå onkel M. Også etter at me vart vaksne hugsa han på oss. Då var det oftast konfektøskjer gåvene inneheldt.

- Onkel M. døydde altså sist haust, i byrjinga av november. Men årets julegåver hadde han alt klare. Konfektøskjene var innkjøpte, pakka inn i julepapir og merkt til kvar enkelt. I god tid.

Desse fann me den dagen me rydda ut etter han. Dermed vart det julegåver i april.

Men dette vart siste konfektøskjene me skulle få frå onkel M.

Neste jul må me kjøpa konfekten vår sjølve.

-

Påska 2010

Årets påske er over. Høgtida gjekk like fort som tida alltid gjer. Skulle eigentleg ha fri heile påskeveka, men så vart det ein del ekstravakter i staden. Det plar lønna seg godt med ekstravakter i høgtidene. For om ikkje lenge skal eg ut å reisa att. Må ut å lufta vengjene med jamne mellomrom. Biletet er frå påskepyntinga i eiga stove.
- Den kvite vinteren har langsomt gått over i grøn,spirande vår. Yndlingsfargen min gjer seg stadig meir gjeldande i tida framover no. I hagane til folk, på altanane til dei som ikkje har hagar, og sjølvsagt i naturen. Alt har si tid, som det står i Skrifta. Og no er det tid for å livna til.