2022 - Det store leseåret

No er det ikkje lenge att av året 2022. Om nokre timar legg me bak oss 365 dagar av dette året. Dette året har eg hatt mange gode lesestunder, slik eg alltid har. Men aldri har eg lese så mange bøker som i 2022. Så mange som 82 bøker vart det. Eit heilt lite bibliotek. Ny rekord. Nokre av dei er mine, og nokre er O. sine. Men dei aller fleste bøkene kjem frå denne staden som biletet viser: Hovudbiblioteket i byen mellom dei sju fjell. Der er eg ein hyppig gjest. 

Det er mange tankar som fer forbi slik på slutten av eit år. Vart det eit godt år  -  slik eg hadde ønskt?  Alt har nok ikkje gått etter planen, men eg sit att med mange gode minne. Gler meg til å ta fatt på eit nytt år.  2023 er rett rundt hjørnet. Der ligg det 365 blanke ark som ventar på at eg skal fylla dei med innhald. Ser fram til å fylla dei med alt det som eg ser fram til og som interesserer meg: Fjellturar og andre turar. Oppleva nye stader og verta kjent med nye folk  -  og dyr. Og alle dei bøkene som eg har planlagt å lesa ! 

Likevel - det er ikkje alt som er bra med å gå over i eit nytt år.  For vår kjære Tinka kan det vera nokre traumatiske timar. Smell og fyrverkeri skremmer nesten vitet av mange av våre firbeinte venner, og Tinka er ikkje noko unnatak. Ho har vore på vakt i heile dag, skvett til for den minste lyd. 

Kveldsturen måtte me få unnagjort uvanleg tidleg i kveld, før det brakar laust for alvor.

O. og eg har rigga oss til ved salongbordet med smultringar og anna julegodt. Tinka ligg under bordet og får tigga til seg sin del av godsakene. Så no skal me kosa oss. Kanskje det er noko triveleg å sjå på fjernsynet...

Uansett , - skulle det vera nokon som les dette, så får eg nytta høvet til å ønskja dei eit godt nytt år !!  Og så kjem eg attende med nye innlegg her i det nye året 2023.

Jul i stova

 Så vart det jul i år og. Etter ei adventstid med dei vanlege juleførebuingane, var endeleg julekvelden der i går. Då Sølvguttane song jula inn på fjernsynet, sette me oss til bordet, O. og eg. Tinka la seg under bordet, slik ho har for vane når me et. Først las me juleevangeliet, slik tradisjonen er, og så gjekk me i gong med julekveldsmåltidet, pinnakjøtet, som hadde stått og kokt i timesvis og spreidd den gode julelukta i vår vesle heim. Det smakte like godt som det alltid gjer. 

Etterpå sette me oss i godstolane våre og gjekk i gong med julelitteraturen, dei vanlege julehefta som me alltid må ha. Heilt frå barndomen har eg vare van med "Smørbukk" og "Tuss og Troll" , og desse hefta hadde eg sikra meg i god tid føre jul.  O. har sine favorittar som han hadde vore ute og kjøpt. 

På salongbordet hadde me plassert eit fat med smultringar og kokosmakroner, og ei skål med sjokolade. Så alt var lagt til rette for ei god kosestund med lesestoffet. Innimellom såg me litt på fjernsyn, på juleprogram og høyrde på julasongar der. 

Då julegåvene vart opna dukka det opp meir lesestoff. Det passa godt for oss to som likar så godt å lesa. No har me sikra oss mange gode lesestunder i jula og inn i det nye året som snart kjem. Tinka fekk sjølvsagt julegåver og: Julegodt for hundar. Det vart ho veldig glad for og viste det tydeleg. Ho fekk tigga til seg noko av det med det same. 

Ut på kvelden var det tid for kveldstur med Tinka. Eg hadde tenkt å gå nordover slik me plar. Men det ville ikkje Tinka ha noko av. Ho sette seg på bakføtene og drog i bandet. Det var tydeleg at ho ville i motsatt retning, mot Torgallmenningen. Ja vel, tenkte eg, då får me gå dit då. Og Tinka gjekk lukkeleg i veg med meg på slep. På Torgallmennningen var det ikkje ei sjel å sjå. Alle var nok heime og feirde jul.

Men Tinka ville vidare, mot Festplassen. Der høyrde me brått ei romstering i eit boss-spann. Då vakna jaktinstingtet hjå Tinka. Ho skulle straks dit, og det viste seg å vera byens rotter som feirde jul, på sitt vis, på evig jakt etter mat. Me rusla vidare og opplevde det same med fleire andre boss-spann. Tinka vart oppgira og ville straks TA dei. Brått sprang ei rotte over fortauet rett framføre oss. Ja, me har høyrt om rotteproblemet i nyhetene. No har eg sjølv sett det. 

Når katten er ute går musene på bordet, heiter det. Her er det sameleis. Når folk held seg unna, kjem rottene. Og på julekvelden vil dei og feira, med litt ekstra god mat. Det er sikkert ein del av det slaget å finna der folk kastar av sitt overflødige gods, i boss-spanna. 

Tinka og eg ønskte rottene god jul og rusla heim att, på den uvanleg rolege julekvelden midt i byens sentrum.

Snø - til glede og besvær

 Ein dag dei siste vekene  kom den første snøen.  Berre litt. Nokre dagar seinare kom det betrakteleg meir. Då såg det slik ut utanfor inngangsdøra her hjå oss. Tinka vart hoppande glad og tok straks til å rulla seg i snøen slik ho plar gjera. På biletet ser det ut som at nokon har drege ein kjelke frå døra og bortover. Kanskje ei mor eller ein far som har drege eit barn eller to på veg til barnehage eller skule. Etter dette kom det endå litt meir snø, så no har brøytebilane hatt det travelt. Slikt ver kunne me gjerne hatt lenge viss det var opp til meg og Tinka. 

Men det er vel ikkje brøytebilsjåførane einige i. Så lenge der er snø så har dei meir enn nok å gjera. Det er brøyting og salting til alle døgnets tider. Me høyrer dei rett utanfor soveromsglaset. 

Ja, den brøytinga er eit kapittel for seg. Brøytebilane kjem på full guff bortover gatene og slengjer snøen langt oppå fortauet, til stor fortviling for fotgjengarane. Så kjem det gjerne ein smalare brøytebil og brøyter på fortaua og slengjer snøen ut att i gata. Så er det dei største brøytebilane som kjem att og slengjer snøen inn att på fortaua som i neste omgang vert brøytt ut att i gata. Og slik har ein det gåande. 

Dette kan virka både komisk og meiningslaust. Kva er tanken bak? Alle mann i arbeid ? Lediggang er rota til alt vondt?  Her skal det jobbast uansett...

Og så denne overdrivne saltinga då. Nå saltebilen har vore der og gjort si gjerning, så vert snøen omdanna til ei sørpe, og når det så frys på att er det med fare for liv og helse at ein tør seg utandørs. Hadde meg ein tur på byen i går, på glatta, og jammen var det mange uønskte "piruettar" å sjå på min veg.  Folk streva fælt med å halda seg på føtene. På slikt føre vert det ein del fall og uhell, Og Legevakten har sikkert fullt opp å gjera, vil eg tru.

Så lenge det er slik ute så har eg gjeve O. beskjed om å halda seg inne. Me skal ikkje ha noko beinbrot og sjukehusopphald no nett før jul. Hundeluftinga er det eg som tek meg av, og det er heldigvis noko som heiter broddar. 

Men alt har ein ende. Også snøen. No har det meldt regn i nær framtid, så då fer nok snøen for denne gongen. Og me må då mest sannsynleg gå ei våt jul i møte,  - som vanleg her på vestlandet. 

Den første snøen

 Me er komne inn i første vintermånaden, og no har det vore ein del kulde dei siste vekene. Eg merkar at det har vorte skikkeleg vinter. Og i natt kom altså den første snøen. Dette biletet er teke på dagens første tur med Tinka. Før det hadde vorte skikkeleg lyst. 

Eg likar snø. Det høyrer vinteren til. Og for min del kan det godt koma mykje meir. Tinka er heilt einig. Når ho ser snø, går ho straks i gang med å rulla seg i snøen. Det er visst veldig gøy.Når det gjeldt min kjære O. så er så har han ei heilt anna meining. Han vil ha snøen vekk fortsatt mogeleg. Så i vår vesle familie så er det damene mot mannen. 

Mest sannsynleg får me vel ein våt og mild vinter. Det har vorte meir og meir slik. Men me får ta det som det kjem. Tinka og eg skal i alle fall nyta dei kalde og snøfyllte dagane fullt ut. 

Men om snøen skulle forsvinna like fort som han kom, så får me gjera det beste ut av det no i førejulstida, med inneaktivitetar som juleførebuingar som litt baking. Og ikkje minst  julekorrespondansen. Veldig kjekt å skriva julapost, og minst like kjekt å få brev frå folk og få vita kva dei har opplevd sidan sist.

Til dei som les dette sender eg ønskje om ei fin og god adventstid og håpar på at det vert ei triveleg julafeiring  for alle når så langt kjem.

Løpetid

 Tinka og eg går mange turar, - tre for dagen. Det er fast opplegg her i huset. Og Tinka veit akkurat kor tid det er tid for tur. Ein kan trygt sei at ho er tidsinnstillt. Viss eg ventar litt for lenge med å gå ut, så set ho seg framfor meg og stirer meg inn i augo til ho får det som ho vil. På våre turar langs vegar og fortau er det kattane som er den store interessa for den firbeinte. Ho leitar opp kvar einaste katt i nærmiljøet og ho veit så vel kvar dei bur. Og når ho har funne dei, er levenet i gang. Då skal kattane kjeftast på, skremmast og helst jagast over haug og hamrar. Eg har aldri forstått kva som er så gøy med det, men ein må vel vera hund for å forstå det. 

Men no i desse dagar er det ei anna interesse som overgår alt for Tinka. Noko som skjer med ca 8 - 9 månaders mellomrom: LØPETID. 

Då får ho ei voldsom interesse for det motsatte kjønn. Då er det berre hannhundar som står i hovudet på den firbeinte dama. Helst vil ho ut å springa etter hannhundar heile tida. Når det er på det mest intense vil ho ut til alle døgnets tider. Og hannhundane kjenner lukta av løpske tisper på lang avstand. 

Då er det travelt å vera hundeeigar. Straks ho er komen utom døra fer ho av garde i vill fart med meg på slep. Då er det ho som bestemmer alt. Og det er ikkje lenge før ho har funne den første hannhunden. Då er den store kunst at kontakten mellom hundane ikkje vert så nærgåande at det endar med kvelpar. For det er ikkje med i mine planar. 

No har det halde på slik i  2 - 3 veker, så eg reknar med at det snart går mot ein ende. Kjenner at det skal verta godt å få ein normal hund att.

Fru Bukselaus ?

 I det siste har eg slite ut den eine buksa etter den andre. Det har vel noko å gjera med at eg har lenge hatt ein del gamle og godt brukte bukser.  Ei bukse held ei stund, men ho varer ikkje evig. Tida er så avgjort komen til å fornya seg i buksevegen. Det er berre så kviafullt. Eg går ikkje og kjøper meg klede før eg må, men no må eg. Behovet har meldt seg med full styrke. 

I mellomtida har eg grave djupt i bukseskuffa, og der fann eg denne buksa som eg ikkje har brukt på år og dag. Eg tok henne på meg i dag, og ho var grei nok, men litt vid i livet. Eg har aldri vore tjukk, men eg må  ha vore nokre gram meir sist eg brukte denne. Buksa stod i fare for å detta nedom me. Stor fare for bukse-sig. Kan ikkje risikera at buksa vert liggjande ned på anklane når eg er ute med hunden, eller ute i andre ærend.  Så noko måtte gjerast. Min kjære O. brukar selar for å halda buksa oppe. Men det er så sørgjeleg ukvinneleg. Det er vel helst gamle gubbar som brukar slikt. Og kanskje born.

I barndomen var eg ei tynn lita flis av ein jentunge, med ein kroppsfasong som ein spikar. Buksene hang ikkje oppe. Ingen ting å hengja dei på. Løysinga vart selar den gongen. Det var ikkje anna råd. Kanskje det hadde hjelpt å eta seg tjukk og feit, men for meg var det naturleg å vera tynn. Eg vart ikkje tjukkare om eg prøvde aldri så mykje. 

Då eg gjekk på barneskulen, eg var vel 7-8 år, fekk me ein dag besøk av helsesøstra. Då vart me undersøkte og fekk strekar i armen, og så måtte me på vekta. For min del viste vekta 19 kg. Det likte ikkje helsesøstra, og sende meg heim med ein lapp der det stod: "Litt for lett". Har aldri forstått kvifor. Ei oppfordring til foreldra mine om å gje meg meir mat?  Det hadde ikkje hjelpt likevel. Helsesøstra måtte vel forstå at me er så forskjellege. Vel, eg var minst i klassen så lenge eg gjekk på barneskulen. Men då eg kom på ungdomsskulen, vaks eg heldigvis opp til normal storleik, og godt var det.

Men attende til dagens situasjon: Den vide buksa. Noko måtte gjerast. Etter litt grubling kom eg på noko glupt: Eg fann nokre gamle skolisser og gjorde som biletet viser: Tok ei skolisse i kvar side og strama dei til i kvar side ved hjelp av beltehempene. Det heile gøymde eg under gensaren. Folk treng ikkje vita kva eg har under der. Men det viktigaste var at buksa vart brukbar og kan brukast enno ei stund. Ein kan ikkje vera rådalaus.

 Og bukselaus bør ein i alle fall ikkje vera. 

Sommarminne 2022

 

Det har forlengst vorte haust. Sommaren ligg bak oss, men minnene er med vidare. Her er eit bilete frå den tredje turen Tinka og og fekk saman med K. denne sommaren. På veg oppover i terrenget ein stad på verdas finaste øy, med ein forventningsfull hund i teten. Ja, Tinka går alltid føre. Dette likar ho. Min kjære firbeinte turkamerat ville vel helst sprunge laus, men det går nok ikkje.  Ho har dessverre ein tendens til å jaga det meste som ho møter på, enten det er dyr eller fuglar. Og det går ikkje, for dette er heimen til villdyra og fuglane. Her må me trø varsomt.

 Når me går i fjellet byter eg til flexi- hundebandet, og då har ho likevel ein viss fridom. 

Det har vorte lite fjellturar i haust - så langt. For det har regna så mykje. Det same med sommaren. Så terrenget har vore noko blautt, ja. 

På denne turen som biletet er frå, var det mange våte og glatte parti, som ein måtte sjå seg godt føre. Likevel var eg uheldig: På eit tidspunkt forsvant føtene under meg på det glatte føret, og eg fann meg sjølv att liggjande på alle fire i gjørma. Buksa såg ikkje ut, så den måtte eg berre ta av meg og reingjera etter beste evne i ei lita tjørn, for så å hengja hennne til tørk over ryggssekken med håp om at ho tørka på vegen vidare. Kva så? Gå vidare i berre trusa?  Det freista lite, for me var ikkje dei einaste som var på tur i fjellet. Då kom det for ein dag at K. hadde vore så framsynt at ho hadde teke med seg ei ekstra bukse i ryggsekken. Det vart redninga. Med den lånte buksa vart eg straks meir anstendig. Då me kom opp på toppen, la eg den våte buksa til tørk i sola, og då me skulle gå ned att, var buksa tørr. 

Uansett vart dette ein flott tur, som så mange andre turar me har hatt saman gjennom åra. Ingen ting er som å koma seg til fjells. Eg er veldig takksam for at eg enno har helse til dette. Håpar å behalda helsa enno ein del år fram i tid. Slikt "villmannsliv" gjev krefter.