Snø - til glede og besvær

 Ein dag dei siste vekene  kom den første snøen.  Berre litt. Nokre dagar seinare kom det betrakteleg meir. Då såg det slik ut utanfor inngangsdøra her hjå oss. Tinka vart hoppande glad og tok straks til å rulla seg i snøen slik ho plar gjera. På biletet ser det ut som at nokon har drege ein kjelke frå døra og bortover. Kanskje ei mor eller ein far som har drege eit barn eller to på veg til barnehage eller skule. Etter dette kom det endå litt meir snø, så no har brøytebilane hatt det travelt. Slikt ver kunne me gjerne hatt lenge viss det var opp til meg og Tinka. 

Men det er vel ikkje brøytebilsjåførane einige i. Så lenge der er snø så har dei meir enn nok å gjera. Det er brøyting og salting til alle døgnets tider. Me høyrer dei rett utanfor soveromsglaset. 

Ja, den brøytinga er eit kapittel for seg. Brøytebilane kjem på full guff bortover gatene og slengjer snøen langt oppå fortauet, til stor fortviling for fotgjengarane. Så kjem det gjerne ein smalare brøytebil og brøyter på fortaua og slengjer snøen ut att i gata. Så er det dei største brøytebilane som kjem att og slengjer snøen inn att på fortaua som i neste omgang vert brøytt ut att i gata. Og slik har ein det gåande. 

Dette kan virka både komisk og meiningslaust. Kva er tanken bak? Alle mann i arbeid ? Lediggang er rota til alt vondt?  Her skal det jobbast uansett...

Og så denne overdrivne saltinga då. Nå saltebilen har vore der og gjort si gjerning, så vert snøen omdanna til ei sørpe, og når det så frys på att er det med fare for liv og helse at ein tør seg utandørs. Hadde meg ein tur på byen i går, på glatta, og jammen var det mange uønskte "piruettar" å sjå på min veg.  Folk streva fælt med å halda seg på føtene. På slikt føre vert det ein del fall og uhell, Og Legevakten har sikkert fullt opp å gjera, vil eg tru.

Så lenge det er slik ute så har eg gjeve O. beskjed om å halda seg inne. Me skal ikkje ha noko beinbrot og sjukehusopphald no nett før jul. Hundeluftinga er det eg som tek meg av, og det er heldigvis noko som heiter broddar. 

Men alt har ein ende. Også snøen. No har det meldt regn i nær framtid, så då fer nok snøen for denne gongen. Og me må då mest sannsynleg gå ei våt jul i møte,  - som vanleg her på vestlandet. 

Den første snøen

 Me er komne inn i første vintermånaden, og no har det vore ein del kulde dei siste vekene. Eg merkar at det har vorte skikkeleg vinter. Og i natt kom altså den første snøen. Dette biletet er teke på dagens første tur med Tinka. Før det hadde vorte skikkeleg lyst. 

Eg likar snø. Det høyrer vinteren til. Og for min del kan det godt koma mykje meir. Tinka er heilt einig. Når ho ser snø, går ho straks i gang med å rulla seg i snøen. Det er visst veldig gøy.Når det gjeldt min kjære O. så er så har han ei heilt anna meining. Han vil ha snøen vekk fortsatt mogeleg. Så i vår vesle familie så er det damene mot mannen. 

Mest sannsynleg får me vel ein våt og mild vinter. Det har vorte meir og meir slik. Men me får ta det som det kjem. Tinka og eg skal i alle fall nyta dei kalde og snøfyllte dagane fullt ut. 

Men om snøen skulle forsvinna like fort som han kom, så får me gjera det beste ut av det no i førejulstida, med inneaktivitetar som juleførebuingar som litt baking. Og ikkje minst  julekorrespondansen. Veldig kjekt å skriva julapost, og minst like kjekt å få brev frå folk og få vita kva dei har opplevd sidan sist.

Til dei som les dette sender eg ønskje om ei fin og god adventstid og håpar på at det vert ei triveleg julafeiring  for alle når så langt kjem.

Løpetid

 Tinka og eg går mange turar, - tre for dagen. Det er fast opplegg her i huset. Og Tinka veit akkurat kor tid det er tid for tur. Ein kan trygt sei at ho er tidsinnstillt. Viss eg ventar litt for lenge med å gå ut, så set ho seg framfor meg og stirer meg inn i augo til ho får det som ho vil. På våre turar langs vegar og fortau er det kattane som er den store interessa for den firbeinte. Ho leitar opp kvar einaste katt i nærmiljøet og ho veit så vel kvar dei bur. Og når ho har funne dei, er levenet i gang. Då skal kattane kjeftast på, skremmast og helst jagast over haug og hamrar. Eg har aldri forstått kva som er så gøy med det, men ein må vel vera hund for å forstå det. 

Men no i desse dagar er det ei anna interesse som overgår alt for Tinka. Noko som skjer med ca 8 - 9 månaders mellomrom: LØPETID. 

Då får ho ei voldsom interesse for det motsatte kjønn. Då er det berre hannhundar som står i hovudet på den firbeinte dama. Helst vil ho ut å springa etter hannhundar heile tida. Når det er på det mest intense vil ho ut til alle døgnets tider. Og hannhundane kjenner lukta av løpske tisper på lang avstand. 

Då er det travelt å vera hundeeigar. Straks ho er komen utom døra fer ho av garde i vill fart med meg på slep. Då er det ho som bestemmer alt. Og det er ikkje lenge før ho har funne den første hannhunden. Då er den store kunst at kontakten mellom hundane ikkje vert så nærgåande at det endar med kvelpar. For det er ikkje med i mine planar. 

No har det halde på slik i  2 - 3 veker, så eg reknar med at det snart går mot ein ende. Kjenner at det skal verta godt å få ein normal hund att.

Fru Bukselaus ?

 I det siste har eg slite ut den eine buksa etter den andre. Det har vel noko å gjera med at eg har lenge hatt ein del gamle og godt brukte bukser.  Ei bukse held ei stund, men ho varer ikkje evig. Tida er så avgjort komen til å fornya seg i buksevegen. Det er berre så kviafullt. Eg går ikkje og kjøper meg klede før eg må, men no må eg. Behovet har meldt seg med full styrke. 

I mellomtida har eg grave djupt i bukseskuffa, og der fann eg denne buksa som eg ikkje har brukt på år og dag. Eg tok henne på meg i dag, og ho var grei nok, men litt vid i livet. Eg har aldri vore tjukk, men eg må  ha vore nokre gram meir sist eg brukte denne. Buksa stod i fare for å detta nedom me. Stor fare for bukse-sig. Kan ikkje risikera at buksa vert liggjande ned på anklane når eg er ute med hunden, eller ute i andre ærend.  Så noko måtte gjerast. Min kjære O. brukar selar for å halda buksa oppe. Men det er så sørgjeleg ukvinneleg. Det er vel helst gamle gubbar som brukar slikt. Og kanskje born.

I barndomen var eg ei tynn lita flis av ein jentunge, med ein kroppsfasong som ein spikar. Buksene hang ikkje oppe. Ingen ting å hengja dei på. Løysinga vart selar den gongen. Det var ikkje anna råd. Kanskje det hadde hjelpt å eta seg tjukk og feit, men for meg var det naturleg å vera tynn. Eg vart ikkje tjukkare om eg prøvde aldri så mykje. 

Då eg gjekk på barneskulen, eg var vel 7-8 år, fekk me ein dag besøk av helsesøstra. Då vart me undersøkte og fekk strekar i armen, og så måtte me på vekta. For min del viste vekta 19 kg. Det likte ikkje helsesøstra, og sende meg heim med ein lapp der det stod: "Litt for lett". Har aldri forstått kvifor. Ei oppfordring til foreldra mine om å gje meg meir mat?  Det hadde ikkje hjelpt likevel. Helsesøstra måtte vel forstå at me er så forskjellege. Vel, eg var minst i klassen så lenge eg gjekk på barneskulen. Men då eg kom på ungdomsskulen, vaks eg heldigvis opp til normal storleik, og godt var det.

Men attende til dagens situasjon: Den vide buksa. Noko måtte gjerast. Etter litt grubling kom eg på noko glupt: Eg fann nokre gamle skolisser og gjorde som biletet viser: Tok ei skolisse i kvar side og strama dei til i kvar side ved hjelp av beltehempene. Det heile gøymde eg under gensaren. Folk treng ikkje vita kva eg har under der. Men det viktigaste var at buksa vart brukbar og kan brukast enno ei stund. Ein kan ikkje vera rådalaus.

 Og bukselaus bør ein i alle fall ikkje vera. 

Sommarminne 2022

 

Det har forlengst vorte haust. Sommaren ligg bak oss, men minnene er med vidare. Her er eit bilete frå den tredje turen Tinka og og fekk saman med K. denne sommaren. På veg oppover i terrenget ein stad på verdas finaste øy, med ein forventningsfull hund i teten. Ja, Tinka går alltid føre. Dette likar ho. Min kjære firbeinte turkamerat ville vel helst sprunge laus, men det går nok ikkje.  Ho har dessverre ein tendens til å jaga det meste som ho møter på, enten det er dyr eller fuglar. Og det går ikkje, for dette er heimen til villdyra og fuglane. Her må me trø varsomt.

 Når me går i fjellet byter eg til flexi- hundebandet, og då har ho likevel ein viss fridom. 

Det har vorte lite fjellturar i haust - så langt. For det har regna så mykje. Det same med sommaren. Så terrenget har vore noko blautt, ja. 

På denne turen som biletet er frå, var det mange våte og glatte parti, som ein måtte sjå seg godt føre. Likevel var eg uheldig: På eit tidspunkt forsvant føtene under meg på det glatte føret, og eg fann meg sjølv att liggjande på alle fire i gjørma. Buksa såg ikkje ut, så den måtte eg berre ta av meg og reingjera etter beste evne i ei lita tjørn, for så å hengja hennne til tørk over ryggssekken med håp om at ho tørka på vegen vidare. Kva så? Gå vidare i berre trusa?  Det freista lite, for me var ikkje dei einaste som var på tur i fjellet. Då kom det for ein dag at K. hadde vore så framsynt at ho hadde teke med seg ei ekstra bukse i ryggsekken. Det vart redninga. Med den lånte buksa vart eg straks meir anstendig. Då me kom opp på toppen, la eg den våte buksa til tørk i sola, og då me skulle gå ned att, var buksa tørr. 

Uansett vart dette ein flott tur, som så mange andre turar me har hatt saman gjennom åra. Ingen ting er som å koma seg til fjells. Eg er veldig takksam for at eg enno har helse til dette. Håpar å behalda helsa enno ein del år fram i tid. Slikt "villmannsliv" gjev krefter.

Attåtnæring

 Dette biletet er teke på søndag, for to dagar sidan. Tinka og eg var ute og gjekk,  - som vanleg.  Denne dagen tok me turen til bryggja i byen, eller "bryggen" som dei innfødde kallar det. Der står ein av byens 5 telefonkioskar som er omgjorte til lesekioskar. Sjølvsagt måtte eg innom der og kika på bøkene. Kanskje der var noko interessant... Tinka var med inn og vart straks veldig interessert i noko som låg under nedste hylla. Ho har vel funne noko etande då, tenkte eg. Og det hadde ho. Litt etter fekk ho tak i det ho ville ha,  som viste seg å vera ein stor god bolle.  Den ville Tinka ha. Det hadde ho tydelegvis bestemt seg for. Av erfaring veit eg at det nyttar ikkje å diskutera med henne i slike situasjonar. Og bollen var visst grådig god. Ho glefste han i seg på rekordtid. Ikkje ein einaste smule gjekk til spille. 

At det ligg mat på gater og fortau der me går, er ikkje noko nytt. Folk slengjer frå seg det utrulegaste. Og Tinka finn det, og forsyner seg. Det ho ikkje ser det snusar ho seg fram til. 

Fleire gongar har ho vist stor interesse for diverse hekkar som me går forbi. Då vert ho ståande og snusa og ser bedande på meg. Då treng ho hjelp til å finna godsakene. Og ho går ikkje derifrå før eg har funne det som luktar så godt. 

Tinka får alt ho treng av mat heime, men ho tek gjerne i mot meir. Særleg når det luktar godt. Favorittane hennar er pizza og pølser. Det vert det ein del av etter folk som har grilla. 

Eg får sjå det slik at det er godt at den overflødige maten som folk kastar, kjem til nytte. Og Tinka kjem heilt sikkert til å fortsetja å nytta seg av mat som ho finn på sine mange turar rundt omkring der me går. Ho seier ikkje nei takk til litt attåtnæring.

Vår tiande bryllaupsdag

 I dag er det torsdag, og det er akkurat tre veker sidan O. og eg kunne feira vår 10. bryllaupsdag. Tenk at me har fått ha kvarandre  så lenge. Når eg tenkjer attende har det eigentleg gått fort. Hugsar godt den dagen me gifta oss. Det regna noko voldsomt. No er ikkje regn noko uvanleg her på vestlandet, men akkurat den dagen fossa regnet ned i svære mengder.  Men gifte vart me, på den uvanleg blaute store dagen vår. 

Den dagen me gifta oss hadde eg ein bukett med raude roser. Sidan har me hatt som tradisjon å kjøpa raude roser både til bryllaupsdagane våre og elles. Ein annan tradisjon er å gå ut og få oss ein ekstra god middag.  Dei siste fem åra har det vorte på ein koseleg liten vietnamesisk restaurant her i vårt nærmiljø. 

Men i år gjorde eg noko ekstra: Eg gjekk ut og kjøpte denne boka om Nordnes,  her som me har budd desse åra. Det er ei kjempestor bok som kom ut i vår. Ho inneheld mykje interessant historie om denne delen av byens sentrum der me bur. Midt i blinken for min kjære O. som er så interessert i historie. 

Boka er ein diger koloss som ikkje eignar seg til lesing på senga. Må helst ha eit heilt bord til å breia seg på når me skal lesa i den.  Eg gler meg til å få litt meir historiekunnskap om dette området som eg går og luftar hunden i tre gongar pr dag, og som eg kjenner så godt.  Det skal verta interessant.