Island

Me har vore på Island ! For nokre veker sidan kom me att frå ei vekes opphald på denne spennande og eksotiske øya. Bildet viser mitt første glimt av landet frå flyvindauget. Eg hadde venta meg noko kaldt og ugjestmildt, og det kunne stemma. Terrenget såg ut som ei blanding av ørken og månelandskap. Med i tillegg ein masse sprikker i jorda.

 Island er eit "ungt" land som enno er i skapingsfasa. Jorda sitt indre er stadig i opprør. Vulkanar tømmer seg med ujamne mellomrom, og jordskjelv førekjem. 

Ein av dagane besøkte me ein koseleg småby på Vest-Island der me hadde litt fritid. Då gjekk O. og eg inn på eit bibliotek, og der sat ein mann heilt for seg sjølv. Han gav oss ein liten leksjon om vulkanar og jordskjelv.  Utbrot skjer ikkje så ofte, men einkvar islending veit at det kan koma brått og uventa. Likevel lever islendingane godt med den tanken. Dette er landet deira og slik er det der. Dei har forlengst innretta seg etter det. Og når dei innimellom vert råka av naturen sine luner, er dei flinke til å hjelpa kvarandre på fote att, fortalde dei som hadde opplevd det.

Me var innom ein storgard på sør-Island som hadde fått den lokale vukanen sitt innhald over seg i 2010. Lavaen  strøymde nedover fjellsidene og la seg over livsverket deira.  Dei hadde venta på det, og lenge såg det svart ut for vidare gardsdrift,  Men med god hjelp kom dei på fote att. Heile busslaster med folk kom frå Reykjavik for å hjelpa til med å rydda opp, og sidan grodde graset betre enn nokon gong. 

  - Eg hadde mange minne med heim att frå Island. Vil gjerne koma attende hit på bloggen med fleire glimt frå den fine veka der.

Einstabbeland

På dette biletet er det endeleg full sommar. Graset  har grønkast på kort tid, lauvet på trea har vorte tjukt og tett, og krona på verket for all frodighet kan ein trygt sei er denne livskraftige planten midt på bildet, einstabben. Han strekkjer seg høgt og frimodig og struttar av styrke i den kraftige stengelen. Strekkjer seg mot lyset og let ikkje noko koma i vegen for livsutfolding.

 Det høyrest ut som den perfekte innstilling til livet,  - eller ?

  - Problemet er at i området her ved hytta har det kome vel mange slike livskraftige vekstar. Faktisk har det auka slik siste åra at det no er store område der dei veks tett i tett og kveler skogbotnen. Andre vekstar kjem ikkje til og det har eg jammen merka på bærmengda. Den har gått drastisk ned og då vert det sjølvsagt mindre syltetøy. No må eg leggja til at einstabben skal ikkje få heile skulda. Den raskt veksande krattskogen med frodige lauvtre virkar sjølvsagt inn. Særleg bjørka valdar meg møye. Som bjørkepollenallergikar har eg eit anstrengt forhold til akkurat den tresorten. Og ofte har eg gått laus på småbjørk med brakasaksa. Har  fått full tillatelse frå grunneigar A.(broder`n)  I mine mest optimistiske stunder kunne eg tenkt meg å utrydda alt som heiter bjørk. Men då har eg nok sett meg for høge mål... 

  - Så var det einstabben att. Kva skal ein gjera med slikt ugras?  Skogen her ved hytta ser ut som eit einstabbeland. I Den Heilage Skrifta står det visstnok noko om å la ugraset veksa saman med det andre til hausten. Men der er eg ikkje einig med Bibelen. Det nyttar ikkje her i skogen. Så her ein dag gjorde eg tanken om til handling: Med ljå i handa og mord i blikket gjekk eg laus på einstabben. Heldt på i fleire timar. Det såg ut som ei slagmark då eg gav meg. Men no får i alle fall andre og meir smålåtne vekstar koma til der eg hadde vore med ljåen. For det er ikkje berre dei store og sterke som har livets rett!!

  - Til slutt må eg leggja til at dette betyr ikkje at eg oppmodar til vold og mord, viss nokon skulle tru det.

Men i einstabbeland, der går det an !

Ein liten skog i byen

Når ein bur så urbant som O. og meg kan det vera langt til skog og fjell. Når me ser ut soveromsglaset, ser me rett ned i ei trafikkert gate frå 4.etasje. Heile dagen er det trafikklydar frå den kanten. Heldigvis roar det seg mot kvelden. Og om nettene er det som oftast leveleg. Me er utstyrte med gode sovehjarto og så er det heldigvis noko som heiter øyreproppar. 

  - Men om folk bur sentralt og ikkje kan ha noko særleg med hagar, så  kompenserer dei med blomar og busker i krukker og bed. Enkelte altanar ser ut som små drivhus. Så langt har ikkje O. og eg gått, men på vår vesle altan på den rolege sida av huset, kan ein sjå dette som eg her har teke bilde av. Dette er heilt og fullt O. sitt verk, og var her før eg kom inn i livet hans. 

  - Der har han laga til ein heil liten skog, med mose og gras, tyttebærlyng, kvitveis og skogsstjerne, i tillegg til fleire sortar lauvtre. Koseleg. Desse vekstane gror fint og trivst godt og bryr seg ikkje om at dei bur på ein liten altan i 4.etasje i sentrum av Norges nest største by.

Den vesle raude hytta i skogen

Endeleg er varmen her. Brått og uventa slo han ned som ei bombe over vestlandet. Varmegradene spratt opp til dei store høgder og lokka folk ut or husa sine som bjørnen or hiet om våren. 

  - Denne dama fekk det straks travelt med å koma seg hit til den vesle raude hytta i skogen. For dette har eg venta på lenge på: Studert vermeldingane og leita etter teikn på varme. Og endeleg kom det det eg venta på. Så no skal det verta mange hytteturar framover. Sesongens første overnattingshyttetur er over, og berre dei 3-4 dagane såg eg kor lauvverket vart tettare rundt meg. 

  - Dette bildet vart teke for halvanna veke sidan, og då var det vise gras frå i fjor som dominerte. No ligg det eit teppe av kvitveis rundt hytta med litt innslag av gult, påskelliljer og ein og annan løvetann. 

  - Desse dagane på hytta har eg brukt til å få støv og skit ut etter vinteren, lufta og banka madrasser og elles vorte kvitt det som har hopa seg opp sidan i fjor av spindelvev og daude fluger. Så no skulle det etter kvart verta klart for ein forhåpentlegvis lang og god hyttesesong her på den vesle raude hytta i skogen.

Vekk meg på fredag

Tenk å sovna i ein hagestol i varmen av sola. Eller gå berrføtt i graset ved hytta. For ikkje å sei ein fjelltur i berre t-skjorta. Desse tinga ser ut til å vera berre draumar enno.  For varmen let venta på seg.

  -  For berre nokre dagar sidan, vakna me til snøver utanfor vindaugene våre. Det var ikkje til å tru, midt inni byen.  Snøen la seg ikkje,men det hadde han gjort på fjella og langt nedetter liene, nesten ned til byen. Vanlegvis plar eg jubla over eit slikt syn. Men ikkje når det nærmar seg mai. Slikt høyrer vinteren til. No for tida ser det ut til å vera ein slags kamp mellom vinter og vår. Den eine vil ikkje sleppa taket, og den andre slepp ikkje til. 

På ein fjelltur sist veke, møtte eg ein hoggorm då eg var på veg oppover. Han låg og breia seg i sola midt på stien, og trudde visst det var vår. Men då eg kom opp på toppen, høyrde eg folk snakka om nattefrost og skraping av bilar. 

På dagens fjelltur var det litt av det same. På vegen oppover passerte eg både snø og is, men på toppen var det vårsola som herska.

  - Det kan vera freistande å gjera som den vesle hunden på bildet: Ta seg ein blund og drøyma om  varmare tider. 

Så får nokon vekkja meg på fredag, og håpa at vårvarmen er komen til dess.

Fin øy

Det har vorte ein del fjellturar i det siste. Også i dag. Lengre dagar og meir lys gjev inspirasjon til å koma seg opp i høgdene og få litt oversikt. Og så har det vore ein og annan fin dag innimellom regnet, og då har eg fare til fjells utan betenkningstid. 

               - Dette bildet tok eg frå dagens topp, og viser ei heilt spesiell øy, den finaste i verda. Er ein derifrå, så synest ein sjølvsagt det. Denne øya har alt: Fjord og strand, skog og fjell, hyggjelege folk og ei frisk dialekt.  Og ein stad, godt gøymd, ligg ei lita og enkel hytte som er mitt sommarparadis. Dit skal eg snart byrja og reisa, om berre varmegradande vert litt fleire. 

  - Me hadde oss ein dagstur dit her ein dag, O. og eg. Måtte testa forholda. Påskeliljene der var berre på knoppstadiet, så dei ligg litt etter i år. Kvitveisknoppar var og å sjå. Men det var ei heller kjøleg oppleving. Temperaturen låg på 8 både ute og inne. Varmegrader, men kaldt likevel. 

Mai plar vera månaden når hyttesesongen startar opp. I alle fall med overnattingar. Men området ved hytta ligg enno i dvale. Berre ein solid dose varmegrader kan få den nydelege staden ut or dvalen.

Vårløysing

Slik ser det ut når det er vårløysing på fjellet. Sola varmar og snøen forsvinn meir og meir og vert til vatn som sutlar og renn overalt. Eigentleg er eg ikkje klar for vår. For eg var ikkje ferdig med vinteren. To skiturar på ein vinter vart så altfor lite. Men no når det snart er april, må ein svært så høgt til fjells for å finna brukande føre. 

  - På bildet kan ein så vidt skimta ein optimistisk skiløpar som som prøver det han kan å nytta det som er att av vinteren. Han må nok hoppa frå snøflekk til snøflekk, viss ikkje må han vil gå over søkkvåt mark. Fire slike optimistar møtte eg den dagen eg var oppover. Sjølv gjekk eg til fots. Det var tungvindt nok, for snøen var både våt og roten. Eg seig nedi heile tida. Det beste var likevel å koma seg opp i høgden, nyta sola og berre sjå snøen. Kjende at det gjorde godt for eit sol- og lyshungrigt menneske.