Den vesle raude hytta i skogen

Endeleg er varmen her. Brått og uventa slo han ned som ei bombe over vestlandet. Varmegradene spratt opp til dei store høgder og lokka folk ut or husa sine som bjørnen or hiet om våren. 

  - Denne dama fekk det straks travelt med å koma seg hit til den vesle raude hytta i skogen. For dette har eg venta på lenge på: Studert vermeldingane og leita etter teikn på varme. Og endeleg kom det det eg venta på. Så no skal det verta mange hytteturar framover. Sesongens første overnattingshyttetur er over, og berre dei 3-4 dagane såg eg kor lauvverket vart tettare rundt meg. 

  - Dette bildet vart teke for halvanna veke sidan, og då var det vise gras frå i fjor som dominerte. No ligg det eit teppe av kvitveis rundt hytta med litt innslag av gult, påskelliljer og ein og annan løvetann. 

  - Desse dagane på hytta har eg brukt til å få støv og skit ut etter vinteren, lufta og banka madrasser og elles vorte kvitt det som har hopa seg opp sidan i fjor av spindelvev og daude fluger. Så no skulle det etter kvart verta klart for ein forhåpentlegvis lang og god hyttesesong her på den vesle raude hytta i skogen.

Vekk meg på fredag

Tenk å sovna i ein hagestol i varmen av sola. Eller gå berrføtt i graset ved hytta. For ikkje å sei ein fjelltur i berre t-skjorta. Desse tinga ser ut til å vera berre draumar enno.  For varmen let venta på seg.

  -  For berre nokre dagar sidan, vakna me til snøver utanfor vindaugene våre. Det var ikkje til å tru, midt inni byen.  Snøen la seg ikkje,men det hadde han gjort på fjella og langt nedetter liene, nesten ned til byen. Vanlegvis plar eg jubla over eit slikt syn. Men ikkje når det nærmar seg mai. Slikt høyrer vinteren til. No for tida ser det ut til å vera ein slags kamp mellom vinter og vår. Den eine vil ikkje sleppa taket, og den andre slepp ikkje til. 

På ein fjelltur sist veke, møtte eg ein hoggorm då eg var på veg oppover. Han låg og breia seg i sola midt på stien, og trudde visst det var vår. Men då eg kom opp på toppen, høyrde eg folk snakka om nattefrost og skraping av bilar. 

På dagens fjelltur var det litt av det same. På vegen oppover passerte eg både snø og is, men på toppen var det vårsola som herska.

  - Det kan vera freistande å gjera som den vesle hunden på bildet: Ta seg ein blund og drøyma om  varmare tider. 

Så får nokon vekkja meg på fredag, og håpa at vårvarmen er komen til dess.

Fin øy

Det har vorte ein del fjellturar i det siste. Også i dag. Lengre dagar og meir lys gjev inspirasjon til å koma seg opp i høgdene og få litt oversikt. Og så har det vore ein og annan fin dag innimellom regnet, og då har eg fare til fjells utan betenkningstid. 

               - Dette bildet tok eg frå dagens topp, og viser ei heilt spesiell øy, den finaste i verda. Er ein derifrå, så synest ein sjølvsagt det. Denne øya har alt: Fjord og strand, skog og fjell, hyggjelege folk og ei frisk dialekt.  Og ein stad, godt gøymd, ligg ei lita og enkel hytte som er mitt sommarparadis. Dit skal eg snart byrja og reisa, om berre varmegradande vert litt fleire. 

  - Me hadde oss ein dagstur dit her ein dag, O. og eg. Måtte testa forholda. Påskeliljene der var berre på knoppstadiet, så dei ligg litt etter i år. Kvitveisknoppar var og å sjå. Men det var ei heller kjøleg oppleving. Temperaturen låg på 8 både ute og inne. Varmegrader, men kaldt likevel. 

Mai plar vera månaden når hyttesesongen startar opp. I alle fall med overnattingar. Men området ved hytta ligg enno i dvale. Berre ein solid dose varmegrader kan få den nydelege staden ut or dvalen.

Vårløysing

Slik ser det ut når det er vårløysing på fjellet. Sola varmar og snøen forsvinn meir og meir og vert til vatn som sutlar og renn overalt. Eigentleg er eg ikkje klar for vår. For eg var ikkje ferdig med vinteren. To skiturar på ein vinter vart så altfor lite. Men no når det snart er april, må ein svært så høgt til fjells for å finna brukande føre. 

  - På bildet kan ein så vidt skimta ein optimistisk skiløpar som som prøver det han kan å nytta det som er att av vinteren. Han må nok hoppa frå snøflekk til snøflekk, viss ikkje må han vil gå over søkkvåt mark. Fire slike optimistar møtte eg den dagen eg var oppover. Sjølv gjekk eg til fots. Det var tungvindt nok, for snøen var både våt og roten. Eg seig nedi heile tida. Det beste var likevel å koma seg opp i høgden, nyta sola og berre sjå snøen. Kjende at det gjorde godt for eit sol- og lyshungrigt menneske.

  

Noas ark

Her har sjølvaste Noas Ark lagt til kai heilt sidan sist haust. Det er sjølvsagt ikkje den opprinnelege (he - he)

men i alle fall eit slags kopi. Denne store klumpete "båten" eigna seg ikkje til sjøbruk, då han var utan motor, men kunne flyttast hit og dit ved hjelp av slepebåt. 

  - For nokre veker sidan var O. og eg inne i "arka" og såg oss om. Det var imponerande tillaga som eit museum som viste Bibelen sin historie heilt frå skapinga og t.o.m. Jesu liv. Midt i blinken for born og andre som kunne trengja kunnskap og oppfriskning av bibelsoga. Eit 4-etasjars museum inkludert  restaurant på toppen. Ting kunne tyda på at det var dansk- og nederlandskprodusert, mellom anna.   - 

  - No har arka lagt frå kai og sett kursen mot sørlandet. Forhåpentlegvis for å gleda sørlendingane med si imponerande historieforteljing. 

Eit besøk der kan anbefalast.

Grip dagen

Her er eit typisk bilde som får stemningsleiet til å stiga betrakteleg for meg. Det er så utruleg flott å sjå når snøen legg seg over den vanlegvis så vasstrukne jorda. Då går ein liksom inn i ei heilt anna verd. Tek på seg heilt andre klede og opplever noko heilt anna enn regnver på tvers og vrengde paraplyar. 

  - Dei siste innlegga har vore prega av frustrasjon over evigvarande regn. Så dette veret her bør eg vel sjå på som eit slags bønnesvar då. Eg heldt pusten og kan mest ikkje tru det. For kjem det til å vara ? Sikkert ikkje, for skumle vermeldingar truar i bakgrunnen. Dei gjer alltid det. Men då må ein berre lukka sansane for slikt og gjera som det står i eit visdomsord: GRIP DAGEN !!  

 Hiv deg rundt, Ragnhild ! Få på deg skikleda og kom deg ut i skisporet !

  - Og det var det eg gjorde i dag. Nytte kvart sekund av dagen og kvar meter av skiløypa. Dette er drivstoffet som heldt meg gåande når regnbygene er attende.

Julelitteratur

I mitt førre innlegg var det noko som fekk "begeret til å flyta over" for meg når det gjaldt dette overdrivne regnveret her på vestlandet. Eg var så lei av regn at eg kunne emigrert til heilt andre breiddegrader på flekken!!  Dei meiningane har eg  enno, men temperamentet har lagt seg noko. Mennesket er ein tilpasningsdyktig skapning, og kan ein ikkje leva ute så fekk ein finna seg eit meiningsfyllt inneliv. Riktignok
vart me foræra fleire dagar i romjula med snøver ! Den vidunderlege snøen la seg så fint over byen, og vart liggjande i to heile døgn. Dermed steig humøret til dei store høgder for meg. Men då dei to døgna var over, overtok regnet att, og stemningsleiet seig ned att på sitt vanlege nivå.
  - Det er då det gjeldt å gjera det beste ut av situasjonen: Min kjære O. ønskte seg julehefte til jul. Han fekk seg eit par stykker, men det var liksom ikkje nok. Så ein dag i romjula tok han saka i eigne hender og gjekk på nærbutikken og skaffa seg det han synest mangla. Og her på bildet ser ein resultatet av handleturen. I ettertid følgde mang ei hyggjeleg lesestund med denne koselege og tradisjonelle julelitteraturen.