Fin øy

Det har vorte ein del fjellturar i det siste. Også i dag. Lengre dagar og meir lys gjev inspirasjon til å koma seg opp i høgdene og få litt oversikt. Og så har det vore ein og annan fin dag innimellom regnet, og då har eg fare til fjells utan betenkningstid. 

               - Dette bildet tok eg frå dagens topp, og viser ei heilt spesiell øy, den finaste i verda. Er ein derifrå, så synest ein sjølvsagt det. Denne øya har alt: Fjord og strand, skog og fjell, hyggjelege folk og ei frisk dialekt.  Og ein stad, godt gøymd, ligg ei lita og enkel hytte som er mitt sommarparadis. Dit skal eg snart byrja og reisa, om berre varmegradande vert litt fleire. 

  - Me hadde oss ein dagstur dit her ein dag, O. og eg. Måtte testa forholda. Påskeliljene der var berre på knoppstadiet, så dei ligg litt etter i år. Kvitveisknoppar var og å sjå. Men det var ei heller kjøleg oppleving. Temperaturen låg på 8 både ute og inne. Varmegrader, men kaldt likevel. 

Mai plar vera månaden når hyttesesongen startar opp. I alle fall med overnattingar. Men området ved hytta ligg enno i dvale. Berre ein solid dose varmegrader kan få den nydelege staden ut or dvalen.

Vårløysing

Slik ser det ut når det er vårløysing på fjellet. Sola varmar og snøen forsvinn meir og meir og vert til vatn som sutlar og renn overalt. Eigentleg er eg ikkje klar for vår. For eg var ikkje ferdig med vinteren. To skiturar på ein vinter vart så altfor lite. Men no når det snart er april, må ein svært så høgt til fjells for å finna brukande føre. 

  - På bildet kan ein så vidt skimta ein optimistisk skiløpar som som prøver det han kan å nytta det som er att av vinteren. Han må nok hoppa frå snøflekk til snøflekk, viss ikkje må han vil gå over søkkvåt mark. Fire slike optimistar møtte eg den dagen eg var oppover. Sjølv gjekk eg til fots. Det var tungvindt nok, for snøen var både våt og roten. Eg seig nedi heile tida. Det beste var likevel å koma seg opp i høgden, nyta sola og berre sjå snøen. Kjende at det gjorde godt for eit sol- og lyshungrigt menneske.

  

Noas ark

Her har sjølvaste Noas Ark lagt til kai heilt sidan sist haust. Det er sjølvsagt ikkje den opprinnelege (he - he)

men i alle fall eit slags kopi. Denne store klumpete "båten" eigna seg ikkje til sjøbruk, då han var utan motor, men kunne flyttast hit og dit ved hjelp av slepebåt. 

  - For nokre veker sidan var O. og eg inne i "arka" og såg oss om. Det var imponerande tillaga som eit museum som viste Bibelen sin historie heilt frå skapinga og t.o.m. Jesu liv. Midt i blinken for born og andre som kunne trengja kunnskap og oppfriskning av bibelsoga. Eit 4-etasjars museum inkludert  restaurant på toppen. Ting kunne tyda på at det var dansk- og nederlandskprodusert, mellom anna.   - 

  - No har arka lagt frå kai og sett kursen mot sørlandet. Forhåpentlegvis for å gleda sørlendingane med si imponerande historieforteljing. 

Eit besøk der kan anbefalast.

Grip dagen

Her er eit typisk bilde som får stemningsleiet til å stiga betrakteleg for meg. Det er så utruleg flott å sjå når snøen legg seg over den vanlegvis så vasstrukne jorda. Då går ein liksom inn i ei heilt anna verd. Tek på seg heilt andre klede og opplever noko heilt anna enn regnver på tvers og vrengde paraplyar. 

  - Dei siste innlegga har vore prega av frustrasjon over evigvarande regn. Så dette veret her bør eg vel sjå på som eit slags bønnesvar då. Eg heldt pusten og kan mest ikkje tru det. For kjem det til å vara ? Sikkert ikkje, for skumle vermeldingar truar i bakgrunnen. Dei gjer alltid det. Men då må ein berre lukka sansane for slikt og gjera som det står i eit visdomsord: GRIP DAGEN !!  

 Hiv deg rundt, Ragnhild ! Få på deg skikleda og kom deg ut i skisporet !

  - Og det var det eg gjorde i dag. Nytte kvart sekund av dagen og kvar meter av skiløypa. Dette er drivstoffet som heldt meg gåande når regnbygene er attende.

Julelitteratur

I mitt førre innlegg var det noko som fekk "begeret til å flyta over" for meg når det gjaldt dette overdrivne regnveret her på vestlandet. Eg var så lei av regn at eg kunne emigrert til heilt andre breiddegrader på flekken!!  Dei meiningane har eg  enno, men temperamentet har lagt seg noko. Mennesket er ein tilpasningsdyktig skapning, og kan ein ikkje leva ute så fekk ein finna seg eit meiningsfyllt inneliv. Riktignok
vart me foræra fleire dagar i romjula med snøver ! Den vidunderlege snøen la seg så fint over byen, og vart liggjande i to heile døgn. Dermed steig humøret til dei store høgder for meg. Men då dei to døgna var over, overtok regnet att, og stemningsleiet seig ned att på sitt vanlege nivå.
  - Det er då det gjeldt å gjera det beste ut av situasjonen: Min kjære O. ønskte seg julehefte til jul. Han fekk seg eit par stykker, men det var liksom ikkje nok. Så ein dag i romjula tok han saka i eigne hender og gjekk på nærbutikken og skaffa seg det han synest mangla. Og her på bildet ser ein resultatet av handleturen. I ettertid følgde mang ei hyggjeleg lesestund med denne koselege og tradisjonelle julelitteraturen.

Jul 2015

Tidleg i haust tok eg til å forhandla med den Allmektige om ei kvit jul og ein snørik vinter. Eg la det fram for Han og begrunna det godt og grundigt. Så var det berre å venta. Men etter som det lei utover hausten, såg det meir og meir svart ut når det gjaldt bønnesvaret. Mørkret og spesielt regnet seig innover vestlandet i uante mengder. Dei fuktige naturkreftene har gått langt utover sine grenser. I desse dagar snakkast det om nedbørsrekord. Og mang ein vestlending har fått sjø og elvar inn i stovene sine. Ein kan riva seg i håret og hyla i protest, men det hjelper berre så sørgeleg lite. Frustrasjonen auka i takt med dei dystre vermeldingane. Kvifor i all verda skulle eg verta fødd som vestlending ? Kunne eg ikkje like gjerne kome til verda i det indre av austlandet eller ein snørik stad i nord-norge ? Sjølvsagt går det an å flytta, men så var det dette med røtene. Oftast hamnar vel folk i nærleiken av heimtraktene sine, i alle fall etter ei tid.
Slik kan ein tenkja når det vert i meste laget med drittver. "Men når vårsol i bakkane blenkte...." som det står i ein song, så vert ein verande der ein er. Sjølv om det er lenge til vårsola.
  - Vel vel, kontakten med høgare makter førte ikkje til det eg ønskte og håpa på. Det er vel ikkje så greitt å gjera alle til lags. Kanskje det er like håplaust å be om snø på vestlandet som det er å be om regn når vinden kjem frå nord. Uansett så kan ein ikkje gjera noko med veret. Får heller satsa på eit liv innandørs.
  - Men kva har dette verpratet med bildet å gjera ?  Ikkje godt å sjå kva det er med det same, men går ein litt nærare, kan ein sjå at dette er opphengte huer forma som eit juletre. Og dette finn ein i "Barnas Katedral" i verdas våtaste by. Kanskje eit innsamlingsprosjekt som skal vidare til dei trengjande...? Og dette fekk me med oss på sjølvaste julafta, gudstenesta der. Flott påfunn, tenkte eg då me gjekk derifrå i det fæle regnveret som skulle vore snø....

Våt vinter i vest

Dette bildet er teke nett utanfor heimen til O. og meg.

Sporvane på bildet her er ikkje så lett å få augo på. Dei er så små og går nesten i eitt med det gråbrune treet
dei sit i. Sjølv ønskjer eg meg skikkeleg vinter med kulde og snø. Men desse skapningane ser nok helst at dei slepp det. Utfordringane med å overleva vinteren er vanskeleg nok om bakken er berr.
Uansett virkar det som om dei set pris på litt menneskeleg hjelp til å fylla dei små magane sine i desse kalde og våte tider. Håpar dei får det dei treng for å overleva den lange vinteren, og at dei har eit lite krypinn der dei kan gå inn og varma seg.