Hålkeføre

Det er midtvinters og eg går enno og ventar på skiføre. Ventar og ventar. Minnast dei flotte skiturane sist vinter, og ventar. Lengtar til skogs og til fjells, men som biletet viser er der knapt råd å føta seg. Ja, det er mykje hålkeføre rundt omkring no, og det har det vore lenge. På søndagsturar og andre turar må ein sko seg godt, elles er vegen kort til legevakt og sjukehus med brotne bein og det som verre er. Men aldri så gale at det ikkje er godt for noko: I desse dagar er det skobutikkar og andre som sel broddar som trekkjer det lengste strået. Endeleg er turen komen til dei. Salet av broddar går kraftigt opp i slike tider, og me andre får unna dei det. Så får eg og andre som drøymer om skiføre, trøysta oss med at det kjem alltid eit veromslag. Og skal me vera riktig optimistiske kan skiturane vera nærare enn me anar. Det er enno lenge til våren.

Tanja i underbuksa

I lange stunder kan min firbeinte venn liggja her i sofaen sin. Det er hennar plass og der føler ho seg trygg. På dette biletet ligg ho med halve kroppen utanfor sofaen, men like trygt ligg ho. Det er som om tilliten til matmora lyser ut or dei gode hundeaugene. Og blikket hennar er oftest festa på meg, i alle fall den tida ho ikkje søv.
Påkledningen er eit kapittel for seg: Den kan minna om ei slags sparkebukse, eller kanskje eg skal sei ei god gammal makkounderbukse av det slaget som bestemødrene brukte i min barndom. Eit unødvendigt plagg for ein hund vanlegvis, men i dette tilfellet tener det ei god og viktig hensikt: For 3-4 veker sidan måtte Tanja under kniven. Ho hadde vore sjuk i jula og nokre dagar før. Slapp og trøytt og utan matlyst. Altså heilt ulik seg sjølv. Ein tur til dyrlegen i romjula bekrefta at ho hadde ein stor livmorbetennelse. Ho vart innlagt på flekken og operert same dag. Det viste seg at betennelsen gjorde at livmora hadde vakse til 1200 gram, medan 100 gram er det normale. Ikkje rart ho hadde vore dårleg.
Etter ei natt hjå dyredoktoren fekk eg henne heim og rekonvalesensen tok til. Dei første dagane klaga ho seg ein del. Hadde sikkert vondt.

Den første tida gjekk det på smertestillande og antibiotika. Og ho fekk ikkje lov å gå tur. Berre utom døra og gjera det mest nødvendige og så inn att. Dessutan kvidde ho seg for å gå i trappa, særleg nedover.

Men ho kom seg utruleg fort. No er ho nesten heilt i orden att. Ho kan forlengst gå turar att, og no rasar ho ned trappene nett som før. Det einaste me ikkje har prøvt enno er fjellturar. Men det skal det verta ei råd med i nær framtid, håpar me.

Gå varleg

Gå varleg fram mot Betlehem.
Far stillt på fot når fram du kjem.
Stig inn i dette helga rom.
Kom stillt som fyrste gong du kom.

Trø varleg fram til krubba, bror.
Smyg av deg skorne for Guds Ord.
Stig fram til han med stille steg,
og vit at Barnet skapte deg.

Knel audmjukt ned i halmen, ven,
Skod inn i sjølve himmelen.
Sjå fingrane som spente ut
og skapte himmelen. Sjå Gud.

Bøyg hovud,ven, og sjå di von.
Lyft auge, bror, og sjå Guds son.
Sjå han som bøter våre brot.
Høyr gledebod i barnegråt.

Skreve av Hans Johan Sagrusten i 1995.

Jul i sikte?

Julestria er over. Roen har senka seg over den vesle heimen min. Årets julekorrespondanse er fullført. Det vart 12 julebrev og 26 julekort å skriva i år. Gøy å driva med medan ein ventar på jula. Eg får ikkje på langt nær så mange att, men det gjer ikkje så mykje. Eg prøver å gle meg over dei livsteikna eg får frå den juleposten eg sjølv får, og så kjem det ofte nokre kort i romjula og, og kanskje nokre over nyttår.
Eg forstår godt at det er vanskeleg å verta ferdig med alt til jul, ein treng ikkje å ha stor familie for å ha det problemet. Men før eller sidan kjem ein i mål, og det trur eg at eg har no her hjå meg. Golvet er vaska, juladukane er på plass og mitt vesle juletre har dukka opp frå bua.

- Biletet viser julamaten til fuglane. På grunn av mange og lange snøbyger siste dagane har eg måtta laga til denne innretninga til mine flygande venner. Ein gammal skakkjørt paraply har kome til nytte.
- Pinnakjøtet er innan rekkevidde. Og Tanja og eg ønskjer GOD JUL til kvarandre og alle dei som skulle koma til å lesa dette.

Jau, jula ER i sikte. Så absolutt.

Julekorrespondansen 2010

Det er advent enno ein gong og tida for årets julekorrespondanse. Den koselege tida på året då kontakten med venner og veninner langt unna skal pleiast. Mange gode stunder med spesiallaga julekort der framsida er pryda med kven andre enn Tanja. Den eine sorten av min firbeinte venn i ei blomstereng av kvitveis, og den andre der ho kosar seg i ei behageleg hundeseng. Desse korta skal spreiast blant mine venner utover landet med ein slags årsrapport frå avsendaren. Håpar det vert kjekt for mottakarane, - i alle fall er det fint å FÅ slike kort/brev, i tillegg til at det er kjekt å vera avsendar og.
Før dette går i postkassen skal det pyntast med fargar og klistremerke, med håp om at dette skal vera med å lysa opp i ei mørk førejulstid.
- Venner er gode å ha. Dei er det verdt å ta vare på.

Spennande bok

Her i mitt nærmiljø er det mange som har hund. Og stadig møter Tanja og eg våre firbeinte naboar når me er ute på våre 3 turar pr dag. Hundar vil alltid helsa på kvarandre, og då er det lett å koma i snakk med eigarane deira og. Og som hundeeigar vert ein godt kjent i nabolaget, då ein trålar omkring på kryss og tvers alle tenkjelege stader dag etter dag, år etter år. Det er nesten som ein kjenner kvar stein og kvar grastust. Ein får frisk luft og mosjon, noko ein neppe kan få for mykje av, men det tek ein del tid og. Så eg har funne min eigen måte å nytta den tida. For eg har ei anna interesse; lesing, som eg har funne ut kan kombinerast med hundelufting. Lesestoffet kan variera frå aviser og blad til mange forskjellege slags bøker. Så sant det er opphaldsver er det ikkje noko ulempe å ha med seg lesestoff når hunden må ut. Men eg har enno ikkje møtt andre som har oppdaga dette. Kanskje dei ikkje tør. Eller kanskje dei synest det ser dumt ut. Men eg gjer det altså, så får folk heller meina kva dei vil om det. Mine naboar er i alle fall vande med å sjå denne dama vandrande omkring med hund og lesestoff. Av og til har eg vore så oppslukt av lesinga at eg har gått rett på både skilt, boss-spann, gjerde og ......folk. Men stort sett har det gått bra. Kanskje ikkje heilt A4, og folk tenkjer vel sitt, men det er eg ikkje så oppteken av. Utandørs lesing foregår oftast i dagslys, men er lesestoffet interessant nok, har det hendt at eg har teke bøker med ut på kveldstur i mørkret. Med lommelykt går det så greitt.
- Her ein kveld gjorde eg nettopp det: Tok med meg ei bok eg hadde vanskeleg for å leggja frå meg, og tok fatt på kveldsturen, - og lesinga. Kaldt var det, men eg var godt kledd.

Ein forbipasserande (utan hund) stoppa og spurde kva eg dreiv på med der eg gjekk med bok og lommelykt.

- "Eg les ei spennande bok" gliste eg og ville gå vidare.

- "Kva er det for ei bok som er så spennande at du går ut i svarte natta for å lesa ho i 10 kuldegrader" ville mannen veta.

- "Soga om ein gammal gard på øynæ" var svaret han fekk.

Den forbipasserande rista på hovudet og himla med augene. Han sa ikkje meir, men tenkte vel sitt der han gjekk. Kanskje noko om at her var det ein person som ein burde fått innlagt ein stad. Jaja, eg gjekk berre vidare og hadde som så ofte før ei interessant lesestund for meg sjølv, der i mørkret på min vanlege kveldstur med Tanja.....

Ute av drift

Ute av drift, i ustand, utsliten, kaputt, overbelasta, oppbrukt. Det finst sikkert endå mange fleire adjektiv som passar til hjelpepleiarar og andre som har brukt alle krefter og meir til i arbeidet sitt. Ein skal liksom vera så veldig effektiv i dagens samfunn, ikkje minst i helsevesenet. Alt er lagt opp til at ein skal springa frå det eine til det andre og vera supereffektiv med alle ting til ei kvar tid. Pengar skal sparast og budsjett skal haldast. Resultatet vert ofte oppbrukte pleiarar lenge før pensjonistalderen. Det er veldig lett å tenkja i slike baner når ein går sjukemeldt på 3.månaden utan at det er nokon særleg betring å sjå. Det er som ei ørkenvandring på sida av livet, -eller som å gå i kaldt og frose terreng (som biletet viser) utan von om å sjå spirande liv under alt det frosne ein gong.